ეხლა ცოტა ჩავშალოთ და გავშალოთ ამბები....
ჩვენთან ერთად სტუმრად იყვნენ ბაბუს მეგობრები, რომლებიც იმ დღეს გავიცანი და ჯერ კიდევ შთაბეჭდილების ქვეშ ვარ, ერთერთი მათგანი გამოპარული იყო სანადიროდ, ხო არ მოგესმათ გამოპარული, ჯანმრთელობის მდგომარეობიდან გამომდინარე
ეგაა მონადირეობა და ბუნების სიყვარული, რომელიც სასწაულს ჩაგადენინებს.... ამხელა კაცი ადგა და უბრალოდ ყველას გამოეპარა და წამოვიდა სანადიროდ
ეს ერთერთი სასწაული მომენტი იყო გუშინდელი დღის...
მაგრამ სასწაულები ჯ ერ კიდევ წინ იყო როდესაც ძიგოსა და მამუკას შორის დედალი შველი გამოვიდა და.....
გამოვიდა დადგა და იყურებოდა იქით აქეთ, მეც ვხედავდი ამ ულამაზეს არსებას... ვხედავდი ძიგოს და მამუკასაც და ყველაზე მაგარი ემოცია ის იყო, რომ არცერთი არ განძრეულა, აზრადაც არ მოსვლიათ სროლა. მალევე მოვარდნენ ძაღლები და ამ შველმაც გაიშხუილა სახსალამათად ნომრებში.
კიდევ ბევრი ძალიან ბევრი შველი გამოვიდა. გრძნობდნენ ალბათ, რომ არ ვიყავით ჩვენ თოფიანი კაცები, იცოდნენ, რომ არ ვიკადრებდით უკადრებელს და დახტოდნენ ნომრიდან ნომრებში.....
ძაღლები? ხო .....
სიმფონიური ორკესტრი, გაბმული ბანი და მეცოსოპრანო. არ ვიცი უბრალოდ საიდან ამოსდიოდათ ამ ძაღებს ეს ხმა...
და აქ ამ მომენტში არტურას ხმა იყო რაციაზე, რომელმაც თითოეულ ჩვენთაგანში "რაღაც" შეძრა...
ჩემი ჯეჯას ხმაა ვიცანი, 3 წელია არ მომისმენიაო...
ძაღლის, რომელიც 3 წელი არ ყავდა ნანახი და არც კი იცოდა, იმ დღეს ეს ძაღლი თუ სარეკში იყო ასული....