Jump to content

სურათი

ძმობა , მეგობრობა, მეზობლობა.

* * * - - 4 პასუხები ძმობა სომხეთი საქართველო მეზობელი მეგობრობა

ამ თემას აქვს 208 გამოხმაურება

#16 Share   გადავიდეთ ამ პოსტის ბმულზე
babu

babu

    უხუცესი ლეგიონერი


  • Find Topics
  • გამგეობის წევრი
  • 40078 პოსტი
  • მისამართი:tbilisi
  • წარმოშობა:guria

ამ სტატიას არ დავდებდი და ბოდვად ჩავთვლიდი , მაგრამ სამწუხაროდ ეს პლატფორმა და გეგმები (სტრატეგიული ხედვები) გამოაქვეყნა "რუსეთის ფედერაციის სტრატეგიული კვლევების ცენტრმა" . ეს კი სახელმწიფო ორგანიზაციაა , ცენტრალური ბიუჯეტის დაფინანსებით და რუსთის პრეზიდენტის პატრონაჟის ქვეშაა . ასე რომ ყურადსაღებია  ჩვენი "ღრუსი ძმების" მომავლის თავისებური ხედვა .

 

 

 

 

 რუსეთი ამიერკავკასიაში კვლავ დაბრუნდება და ობიექტურ მიზეზთა გამო საქართველოს საზღვრები გადაიხედება

10:28 18-01-2014
 
7962c4c06f5138922632bd834c512a69.jpegსაქართველოსთან მიმართებაში რუსეთის ხელისუფლების სავარაუდო გეგმებზე რუსი ექსპერტის, სტრატეგიულ კონიუქტურის ცენტრის დირექტორის მოადგილის, მიხეილ ჩერნოვის სკანდალური მოსაზრებები ინტერნეტსივრცეში ამას წინათ გავრცელდა, ჩვენ მასთან დაკავშირება და "რუსული გეგმების" დეტალებში გარკვევა ვცადეთ. 
ჩვენს ჩრდილოელ მეზობელთან ურთიერთობა რომ უმეტესწილად პრობლემურია, უკანასკნელმა 20 წელმა დაგვანახა, მაგრამ რაზეც ექსპერტი ჩერნოვი საუბრობს, იმდენად წარმოუდგენელია, მასზე სერიოზული საუბარი ნამდვილად ჭირს. მიუხედავად ამისა, ჩვენ მასთან ინტერვიუ მაინც ჩავწერეთ, რათა ჩვენმა საზოგადოებამ იცოდეს, თუ რა განწყობები არსებობს რუსეთის სხვადასხვა პოლიტიკურ თუ საექსპერტო წრეებში საქართველოსთან მიმართებაში. 

- ბატონო მიხეილ, თქვენთან დაკავშირება თქვენს მიერვე გასული წლის 18-20 დეკემბერს ერევანში ჩატარებულ კონფერენციაზე "უსაფრთხოება და თანამშრომლობა სამხრეთ კავკასიაში" გამოთქმული მოსაზრებების გამო გადავწყვიტეთ. თქვენ, თემაზე "ევრაზიულ კავშირში კავკასიის ინფრასტრუქტურული მატრიცა: 2014-2017 წლებში ძირითად სატრანსპორტო პროექტებზე" საუბრისას განაცხადეთ, რომ უახლოეს მომავალში რუსეთს სომხეთთან სახმელეთო საზღვარი ექნება. თქვენი განმარტებით, სამხრეთ ოსეთის მიმდებარედ არსებობს თრუსოს ხეობა, რომელიც ისტორიულად სამხრეთ ოსეთს ეკუთვნოდა, სადაც 30 ათასი ოსი ეროვნების მოქალაქე უნდა დაბრუნდეს. თრუსოს ხეობა ესაზღვრება როგორც სამხრეთ ოსეთს, ისე - ჯავახეთს, რომელიც თავის მხრივ სომხეთს ესაზღვრება. თქვენს მიერ შემუშავებული გეგმა უამრვ კითხავაზე პასუხის გაცემასა და დაზუსტებას მოითხოვს. ჩემი პირვეკლი კითხვა ასეთია - რას ეფუძნება თქვენი მტკიცება, რომ უახლოეს მომავალში რუსეთს სომხეთთან სახმელეთო საზღვარი ექნება? 
- არსებობს რუსეთისა და ევრაზიული კავშირის განვითარების გარკვეული ლოგიკა. ამ ლოგიკის არსი იმაში მდგომარეობს, რომ რუსეთმა უკანასკნელი ერთი-ორი წელია დაიწყო ევრაზიის სივრცის შეგროვების პროცესი. შემდგომში, ევრაზიულ ეკონომიკურ კავშირს ერთიანი სახელმწიფოს ფორმა ექნება. ეს პროცესი რეალობისაგან მოწყეტილი არ არის, ისტორიულად ობიექტურია და ემსახურება რუსეთის ფედერაციისა და ევრაზიული კავშირის მოთხოვნებს. 
ამ მოთხოვნების არსია ახალი სატრანსპორტო კორიდორების შექმნა, რომელიც მომავალში რუსეთისა და ევრაზიული კავშირის ეკონომიკურ და სამხედრო ინტერესებს მოემსახურება. სატრანსპორტო კორიდორი, რომელზეცაა საუბარი და რომლის საფუძველი ტრანსკავკასიური მაგისტრალია, მხოლოდ ერთ ერთი საშუალება გახლავთ იმისა, რომ რუსეთს სომხეთთან სახმელეთო საზღავრი ჰქონდეს. მისი აღდგენის აუცილებლობა სომხეთის ევრაზიულ არჩევანს უკავშირდება. 
- გასაგებია, რასაც ბრძანებთ, მაგრამ ახლა მთავარია, როგორ წარმოგიდგენიათ ამ სატრანსპორტო კორიდორის ამოქმედება? 
- მესმის, რომ ამ სატრანსპორტო კორიდორის რეალიზაცია საქართველოში გარკვეულ შეშფოთებას იწვევს. არსებობს კავკასიდან რუსეთის გასვლისა და დაბრუნების გარკვეული ისტორიული ლოგიკა. რუსეთი მოდიოდა ამიერკავკასიაში და გარკვეული ისტორიული გარემოებების გამო მიდიოდა ამიერკავკასიიდან, მაგრამ შემდგომ, ისევ გარკვეულ ისტორიულ ვითარებაში, კვლავ ბრუნდებოდა. ასეთი რამ ისტორიაში რამდენჯერ მომხდარა. 
მოსვლის ლოგიკა იმაში მდგომარეობდა, რომ რუსეთი ეყრდნობოდა რეგიონში მცხოვრებ ხალხებსა და ხალხთა ერთობებს. რუსეთი პარტნიორულად თანამშრომლობდა იმ ხალხებთან, ვის ეროვნულ და სახელმწიფოებრივ ინტერესში იყო რუსეთთან თანამშრომლობა. 
ცნობილია, რომ რუსეთის იმპერია აქტიურად თანამშრომლობდა ქართველ ხალხთან. თავის დროზე რუსეთის იმპერიამ ამიერკავკასიაში თავის ინტერესების გასატარებლად ფსონი ქართველ ხალხზე და საქართველოში არსებულ ტერიტორიალურ წარმონაქმნებზე გააკეთა, რომლებიც შემდგომ რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში შევიდნენ. 
იმპერიის მსხვერვის პერიოდში რუსეთი გავიდა ამიერკავკასიიდან, მაგრამ რუსეთში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ კვლავ დაბრუნდა ამიერკავკასიაში. ამიერკავკასიაში შეიქმნა საქართველოს, სომხეთისა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკები. სსრკ-ს პოლიტიკურ და ეკონომიკურ ინტერესებში იყო ამიერკავკასიაში თანამედროვე საქართველოს სახელმწიფოს შექმნა. რუსეთის იმპერიის მსგავსად, სსრკ-მა და რუსეთმა კვლავ საქართველოზე და ქართველ ხალხზე გააკეთა ფსონი. ამგვარი არჩევანი 20-იანი წლების ვითარებაში ობიექტური და ისტორიულად ლოგიკური იყო სსრკ-ს რღვევის, 80-იანი წლების ბოლოსა და 90-იანი წლების დასაწყისში საქართველოში ცნობილი მოვლენების შემდეგ... 
- ბატონო მიხეილ, თქვენს ისტორიულ ექსკურსში ძალიან ბევრი საკამათო თეზისია, მაგრამ ახლა საინტერესო უფრო ის არის, თუ როგორ აპირებს რუსეთი, ჰქონდეს სახმელეთო საზღვარი სომხეთთან? 
- გიპასუხებთ, მე ჩემი ლოგიკით, სწორედ იქამდე მივდიოდი. საქართველოში ნაციონალიზმის ზეობაში განვითარებული პროცესების შედეგები აღმოფხვრილი და გადაწყვეტილი არ არის. მხედველობაში მაქვს საქართველოდან 100 ათასი ოსი ეროვნების მოქალაქეების დევნილად ქცევა. დარწმუნებული ვარ, რომ რუსეთი ოსების უფლებების საკითხს უახლოეს მომავალში აუცილებლად დააყენებს. ამ საკითხს რუსეთისა და ოფიციალურ თუ არაოფიციალურ თბილისთან დიალოგს სჭრიდება. შესაბამისად, ამ დიალოგის ფარგლებში შესაძლებელია იმგვარი ურთიერთმისაღები ფორმების მოძებნა, რომლითაც რუსეთსა და სომხეთს შორის სახმელეთო საზღვრის ქონის საკითხის გადაწყვეტა შესაძლებელი იქნება. 
- მაინც როგორ? 
- თრუსოს ხეობასა და საქართველოს შიდა რაიონებში დევნილი ოსი მოსახლეობის დაბრუნების საკითხი ძალიან მნიშვნელოვანია და სამართლიან გადაწყვეტას მოითხოვს. მე ძალიან დიდი იმედი მაქვს, რომ ამ საკითხზე პოლიტიკური და საზოგადოებრივი დიალოგი შედგება. 
მსოფლიოსა და ახლო აღმოსავლეთში პოლიტიკური ვითარება, მათ შორის სამხედრო ვითარება იმდენად დაძაბულია, რომ არსებული მდგომარეობა მოითხოვს, რუსეთს ჰქონდეს სომხეთში განლაგებულ სამხედრო ბაზებთან ეფექტური სახმელეთო გზა. ამ საკითხის გადაწყვეტა იმ შემთხვევაშიც არის შესაძლებელი, თუ საერთაშორისო მდგომარეობა გართულდა და მას არც რუსეთთან და არც საქართველოსთან პირდაპირი კავშირი არ ექნება. რუსეთსა და სომხეთს შორის სახმელეთო საზღვრის საკითხი რუსეთმა შეიძლება ცალმხრივადაც გადაწყვიტოს, თუ მოსკოვსა და თბილისს შორის ამ საკითხზე ნორმალური და ურთიერთმისაღები დიალოგი არ შედგა. 
რას ეფუძნება ამგვარი მტკიცება? ეფუძნება ისტორიულ ლოგიკას. ვერაფერმა ვერ შეუშალა ხელი სსრკ-ს, მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ თავისი ნაწილები შეეყვანა ჩრდილოეთ ირანში, ვერაფერმა ვერ შეუშალა ხელი სსრკ-ს იმისთვის, რომ აღედგინა სლავური ერების ერთობა და ნაწილები შეეყვანა დასავლეთ უკრაინასა და დასავლეთ ბელორუსიაში. ასევე, ვერაფერი ვერ შეუშლის ხელს რუსეთის ფედერაციას აღადგინოს სახმელეთო საზღვარი სომხეთთან და შესაბამისად, ახლო აღმოსავლეთში გასასვლელი გააკეთოს. 
- გამოდის, რომ თქვენ არ გამორიცხავთ რუსეთსა და საქართველოს შორის მოვლენათა განვითარების სამხედრო სცენარს? 
- ევრაზიული სახელმწიფოს გაფართოების საკითხი ობიექტურად დგას დღის წესრიგში. ამგვარი საკითხი დგას არა მარტო კავკასიაში და იგი იქნება გადაწყვეტილი. რაც შეეხება საკუთრივ სამხედრო ასპექტს. სამხედრო ასპექტი ყველთვის არ ითვალისწინებს სამხედრო მოქმედებებსა და სამოქალაქო მოსახლეობისთვის პრობლემების შექმნას. 
რაც შეეხება მომავალი ერთიანი სახელმწიფოს შიდა საზღვრებს. ამიერკავკასიაში რუსეთის ისტორიული გამოცდილება გვკარნახობს, რომ ამიერკავკასიაში რუსეთის ყოველი დაბრუნების შემდეგ ამიერკავკასიაში შიდა საზღვრები ყოველთვის მნიშვნელოვნად იცვლებოდა. ასე იყო 20-იან წლებში, როცა ქართველური ხალხებით დასახლებული ტერიტორიებიდან შეიქმნა საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა. მაშინ შეიქმნა ასევე სომხეთისა და აზერბაიჯანის საბჭოთა რესპუბლიკები, სპეციფიკურად გაიყო მთიანი ყარაბაღი და ნახჭევანის ოლქი. ჩემი აზრით, დღევანდელ ისტორიულ ეტაპზე ანალოგიური და მსგავსი ვითარებაა. მხედველობაში მაქვს აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკების წარმოქმნა. ეს პროცესი შემდგომშიც გაგრძელდება. ვეჭვობ, რომ უახლეოს მომავალში საქართველოსთვის ეს თემა, რა თქმა უნდა, აქტუალური იქნება. 
- აშკარად უცნაურ სურათს ხატავთ. საქართველო ევროკავშირთან ინტეგრაციას გეგმავს. ვილნიუსის სამიტზე ამ პროცესის დაწყების პარაფირება უკვე მოხდა. თქვენ ისე საუბრობთ, თითქოს საქართველო არც კი არსებოს. სწორად გავიგე თქვენი ლოგიკა?
- საქართველო როგორც დამოუკიდებელი ერთეული, არ არსებოს, ამ თვალსაზრისით სწორად გაიგეთ. რაც შეეხება საქართველოს ევროკავშირთან ინტეგრაციას, შეიძლება რამდენიმე რაკურსზე ყურადღების გამახვილება. პირველ რიგში ვიტყვი იმას, რომ ეს სამხედრო და პოლიტიკური თვალსაზრისით რუსეთის ინტერესებში არაა და რუსეთისთვის მიუღებელია. მეორე - იმგვარად, როგორც ამას ევროკავშირი ვარაუდობს საქართველოსთან ინტეგრაციას, საქართველოს არანაირ დამოუკიდებლობაზე საუბარი არაა. იმას, რასაც ჩვენ ვხედავთ უკრაინაში, ამის კარგი მაგალითია. 
საქართველო არსებობს, მაგრამ არსებობს არა როგორც დამოუკიდებელი სახელმწიფო, დამოუკიდებელი ძალა და დამოუკიდებელი მოთამაშე. ეს ასეა სხვადასხვა ისტორიული და საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მიზეზების გამო. თქვენს კითხვას მე დაახლოებით ასე ვუპასუხებდი. 
- რამდენადაც მივხვდი, თქვენი გეგმის განხორციელების შემთხვევაშიც საქართველომ, როგორც სახლმწიფომ, არ უნდა არსებოს?
- საქართველო და ქართველები იარსებებენ, მაგრამ მხოლოდ თავის ტერიტორიაზე და სხვა პოლიტიკური ფორმით. 
- მაგალითად, როგორი ფორმით?
- ქართველები მომავალშიც იცხოვრებენ საქართველოს რესპუბლიკაში, როგორც ადრე. ხომ არსებობს დასავლეთ და აღმოსავლეთ საქართვლო, არსებობს სამეგრელო, ჯავახეთი, გორის რაიონი. მაგრამ იმავდროულად საუბარი უნდა იყოს საქართველოს შიდა რაიონებიდან დევნილი ოსების მათ ტერიტორიებზე დაბრუნებაზე. 
- ბატონო მიხეილ, მე საკმაოდ ბევრ რუს ექსპერტთან მქონია კონტაქტი, ზოგიერთ მათგანს გავუოცებივარ კიდევ საქართველოს მხარეების ისტორიის კარგად ცოდნაში. მაგალითად, ექსპერტმა მაკარკინმა კარგად იცის ქართლის სამეფოს ისტორია. ოსების რა დისკრიმინაციაზე საუბრობთ, გაუგებარია. საქართველოდან ოსების გარდა ეკონომიკური სიდუხჭირის გამო თითქმის მილიონი ქართველია ქვეყნიდან გასული. თუ ჩემი არ გჯერათ, ე.წ. სამხრეთ ოსეთის პრეზიდენტ კოკოითამდე იყო ლუდვიგ ჩიბირობი, ისტორიკოსი, პროფესორი. მას თავის წინგში აქვს მოყვანილი ფაქტი იმის შესახებ, რომ მე-20 საუკუნის დასაწყისში ცხინვალში მხოლოდ რამდენიმე ოსური ოჯახი ცხოვრობდა. ვინ იყო ამ წლებში ცხინვალის რეგიონში დისკრიმინაციულ მდგომარეობაში, მგონი გასაგები უნდა იყოს. . . 
- საუბარია ოსების უფლებაზე, დაბრუნდნენ თავის ისტორიული ცხოვრების ტერიტორიაზე. ჩვენ ისტორია სხვადასხვა შეხედულებების სახელმძღვანელოებით გვაქვს ნასწავლი. მე თქვენ გირჩევთ, გაეცნოთ შესანიშნავ რუკებს და წიგნს "კავკასიის ისტორიის ატლასი", რომელიც მკვლევარმა არტურ ცუცივვმა მოსკოვში გამოსცა. ცუციევის რუკები სრულ წარმოდგენას იძლევა არა მარტო ამიერკავკასიაში, არამედ ჩრდილოეთ კავკასიაში მცხოვრები ხალხების განსახლების ადგილებზე. ეს გამოცემა აკადემიურმა წრეებმა მოამზადეს. 
- აუცილებლად გავეცნობი ცუციევის წიგნს. მეც გთაზოვთ გაეცნოთ ეროვნებით ოსი ირანისტის, სსრკ-ს, შემდეგ რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიიების აკადემიკოს ვასილ აბაევის შეხედულებებს ოსების საქართველოში ცხოვრების შესახებ. სხვათა შორის, იგი ახმეტის რაიონში დაიბადა და გაიზარდა, რამოდენიმე წლის წინ გარდაიცვალა და მიუხედავად იმისა, რომ მთელი ცხოვრება მოსკოვში ცხოვრობდა, ვლადიკავკასში დაკრძალეს. იგი მიიჩნევდა, რომ ირანული წარმომავლობის ოსები საქართველომ მიიღო, რისთვისაც საქართველოში მცხოვრები ოსები საქართველოს მადლიერნი უნდა იყვნენ და საქართველოს მიმართ პრეტენზიები უადგილოა. კარგი, ისტორია იქით იყოს, ახლა მოცემულობა ასეთია - საქართველოს ევროპასთან ინტეგრირება სურს, რუსეთს ამიერკავკასიაში თავის გეგმები აქვს. რა შეიძლება მოხდეს ხვალ ან ზეგ?
- იქნება ის, რომ კონკრეტული ისტორიული და სამხედრო-პოლიტიკური ვითარების გამო, საქართველოს მოუწევს თავის გეგმების კორექტირება. მე არ მინდა ამ თემაზე სპეკულაციები. ამის სხვადასხვა ფორმებზე შემიძლია ბევრი ვისაუბრო და რაიმე წამომცდეს, ამის გაკეთება ნამდვილად არ მინდა. 
- იმას, რასაც თქვენ ბრძანებთ - ეწინააღმდეგება საქართველოს სახელმწიფოს ინტერესებს და გარდა ამისა გაუგებარია, როგორ გინდათ მშვიდობიანად თქვენი გეგმის რეალიზაცია? 
- შესაძლოა, თქვენ რაღაცაში მართალიც ხართ იმ თვალსაზრისით, რომ ის, რასაც მე ვამბობ, ეწინააღმდეგება საქართველოს სახელმწიფო ინტერესებს. მაგრამ საქმე იმაშია, რომ ეს ისტორიული პროცესების ლოგიკაა. ეს ლოგიკა არ არის დამოკიდებული იმაზე, თუ რა გვარის ადამიანები იქნებიან რუსეთის ხელმძღვანელობაში. 
- რასაც თქვენ ბრძანებთ, თქვენი, როგორც ერთი ექსპერტის მოსაზრებებია, თუ ამგვარი გეგმები საქართველოსთან მიმართებაში კრემლსაც აქვს? 
- არ ვიცი, თქვენ გაქვთ თუ არა წაკითხული წიგნი "ოსეთი - დიდი ოცნების დაბადება". იგი სტრატეგიული კონიუქტურის ცენტრის საიტზე სრულად დევს და შეგიძლიათ, გაეცნოთ. ეს წიგნი ჩვენი ცენტრის მონაწილეობით რუსეთის სტრატეგიული კვლევების ინსტიტუტთან ერთად თანამშრომლობაში დაიწერა. ეს ინსტიტუტი კი სახელმწიფო დაწესებულებაა. 
- ანუ, იმის თქმა გსურთ, რომ თქვენს მიერ ჩამოყალიბებული გეგმები რუსეთის სახელმწიფოს გეგმებია?
- მე ასე ვიტყოდი - ეს, რუსული ევრაზიული სახელმწიფოს განვითარების ობიექტური რეალობაა.
- სხვათა შორის, საქართველოს უარი აქვს ნათქვამი ევრაზიულ კავშირში შესვლაზე. . . 
- დარწმუნებული ვარ, ქართველი ხალხის ინტერესებშია საქართველოს ევრაზიულ ინტეგრაციაში ჩართვა. ჩვენ დიალოგი ანტიგონისტურ ხასიათს ატარებს, მაგრამ არსებობს, სხვა პარადიგმაც, რომელის შუა ჩვენი, რუსი და ქართველი ხალხების საკმაოდ გრძელი და საერთო ისტორია. დარწმუნებული ვარ, რომ ევრაზიულ ინტეგრაციაში საქართველოსა და ქართველ ხალხსაც შეიძლება ჰქონდეს კარგი მომავალი. 
- რუსულ-ქართულ ურთიერთობებს მართლალც საკმაოდ დიდი ისტორია აქვს. მე-19 საუკუნის პერიპეტიებზე რომ არაფერი ვთქვათ, საკმარისია მე-20 საუკენის 20-იანი წლები, კერძოდ, მე-11 არმიის მიერ 1918-1921 წლებში საქართველოს დამოუკიდებელი დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაცია და სულ ახლახან აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის ოკუპაცია გავიხსენოთ, რომ არა რუსეთი, საქართველო არც აფხაზეთს და არც სამხრეთ ოსეთს არ დაკარგავდა. . . 
- ამაზე შემიძლია გითხრათ შემდეგი - რომ არა რუსეთი, არ იქნებოდა არანაირი ქართული სახელმწიფო, რომ არა რუსეთი, სხვადასხვა ქართული სამთავროები თურქეთისა და ირანის ვასალობის ქვეშ იქნებოდნენ. არანაირი ქართული სახელმწიფო არ იქნებოდა იმ საზღვრებში, რომელშიც ახლა არსებობს. ასეთი რამ საერთოდ არც იქნებოდა. დიახ, 20-იან წლებში მე-11 არმიამ დაიკავა საქართველო, რომელიც დამოკიდებული იყო გარე და რუსეთისათვის მტრულ ძალებზე.
ყველაზე ძლიერი საქართველოს სახელმწიფო რუსეთის იმპერიის, შემდეგ კი სსრკ-ს შემადგენლობაში იყო. ეს პერიოდები საქართველოსთვის იყო "ოქროს ხანა". ახლა კი რეალობა ასეთია - რუსეთი ამიერკავკასიაში კვლავ დაბრუნდება და ობიექტურ მიზეზთა გამო საქართველოს საზღვრები გადაიხედება. 
- ბატონო მიხეილ, ისტორიის თქვენეული ინტერპრეტაციის მიუხედავად, მადლობას გიხდით თქვენი მოსაზრებების ჩვენთვის სრულად გაცნობისათვის. ჩვენ კი იმედს ვიტოვებთ, რომ თქვენი საექპერტო მოსარებები რუსეთის ხელისუფლების სამოქმედო გეგმებად არ იქცევა. 

კობა ბენდელიანი 
"ინტერპრესნიუსი"

 



#17 Share   გადავიდეთ ამ პოსტის ბმულზე
მეტო

მეტო

    პატარა მაგისტრი


  • Find Topics
  • ადმინისტრატორი
  • 4420 პოსტი
  • მისამართი:ქ. თბილისი წერეთლის გამზ. #10
  • წარმოშობა:ქართლი

აუ საცოდაობააა რა რას ვშვებით ამ დროს ქართველები 

 

მოკლედ მაგარი ტრაკდაშვებული ერი ვართ 



#18 Share   გადავიდეთ ამ პოსტის ბმულზე
babu

babu

    უხუცესი ლეგიონერი


  • Find Topics
  • გამგეობის წევრი
  • 40078 პოსტი
  • მისამართი:tbilisi
  • წარმოშობა:guria

სულგუნის ომი

ოსები და აფხაზები სულგუნის შექმნას ითვისებენ, ხოლო სომხები დავობენ, რომ ეს ყველი მხოლოდ ქართველებს აღარ ეკუთვნით(!)
(არასუფრული “თამაშები”)

მრავალფეროვანი და ორიგინალური კვებითი კულტურის შემქმნელი ქართული ეთნიკური ერთობა თავის თავში ჩაკეტილი და იზოლირებული არ ყოფილა. ქართველები შემოქმედებითად იზიარებდნენ სხვათა მიღწევებსაც, შორს რომ არ წავიდეთ, -მა-ზე დაბოლოებული კერძების სახელწოდებები (ყაურმა, ჩიხირთმა, ტოლმა, ბასტურმა...) თურქთაგან გვაქვს შეთვისებული. მაგრამ მხოლოდ ქართველი ხალხის წიაღშია წარმოქმნილი ბევრი «გასტრონომიული მოვლენა», მათ შორის, ყველის ნაირსახეობანი: თუშური გუდის ყველი, იმერული ყველი, სამცხური ყველი, ჩეჩილი, ტენილი და სულგუნი/სულუგუნი...
მაგალითად, შავშეთ-იმერხევში ძირითადად ორი სახეობის ყველს ამზადებდნენ, რომელთაგან ერთ-ერთს ფშვნილაი ერქვა. მას ხის ვედროებში (კროჭებში) ინახავდნენ მთელ წელიწადს. ყველის ხანგრძლივად შენახვის ტრადიცია საქართველოს თითქმის ყველა ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მხარეში გვხვდება. აჭარის შესახებ ვახუშტი ბაგრატიონი აღნიშნავდა: «აქ აკეთებენ ყუელს... არაოდესვე წახდების, არცა დაობდების, რაჟამს გნებავს, შემგბარი კეთილ-სახმარ არს».

სულგუნი, მაღალი კვებითი ღირებულების გამო, 1890-იანი წლებიდან ფოთის ნავსადგურიდან უცხოეთში გაჰქონდათ. ეთნოგრაფიული მონაცემებით, მას დასავლეთ საქართველოს მხარეებში (სამეგრელო, სვანეთი, იმერეთი, ლეჩხუმი, რაჭაში) ამზადებდნენ. სამეგრელოში სულგუნს სელეგინი, სელეგუნი, სიოგინი ერქვა, ხოლო ზემო იმერეთში, რაჭასა და ლეჩხუმში - გვაჯილა/გვაჯილი. საქართველოში სულგუნს ამზადებდნენ აფხაზებიც. მათ სახელწოდება (აშელაგუან) მეგრელთა მეტყველებიდან ჰქონდათ ნასესხები. სულხან-საბა ორბელიანის განმარტებით, «სულუგუნი [არის] გარდაზელილი ბრტყელი ყველი». გადაზელილს უწოდებდნენ სულგუნს გურიაშიც.
მკითხველს შევახსენებთ, რომ სულგუნი არის ჩვეულებრივი «იმერული ყველი», გადახარშულ-გადაზელილი. ამოღების შემდეგ ლანგარზე - ჩურუხზე ხელით ზელდნენ, ორივე ხელით გადაქნავდნენ. როცა დიდხანს შენახვა უნდოდათ, ცალ მხარეს ხვრეტდნენ და თოკზე ასხამდნენ ისე, რომ ერთმანეთს არ შეხებოდნენ. ასხმულ კვერეულებს გასაშრობად ცეცხლთან ახლოს ჭერზე ან მზეზე ჩამოჰკიდებდნენ. შებოლილი და გამხმარი სულგუნი დიდხანს ინახებოდა.
ყველის გადახარშვა იცოდნენ იტალიაში, სადაც მოხარშულ ყველს კაჩოკავალოს უწოდებდნენ. კაჩოკავალო ბაზრებში ხილის, ცხოველებისა და ადამიანის გამოსახულებით იყიდებოდა. იტალიურ ყველს, ქართული სულგუნისგან განსხვავებით, არ ზელდნენ. ქართული კი გადაზელვის შედეგად მიიღება, რაც განაპირობებდა მის ფენოვან-ფურცლოვანებას. სულგუნის კულტურა თავის დროზე ეთნოლოგმა ნინო თოფურიამ შეისწავლა. ის წერდა, რომ «მეგრული სულუგუნი საუკეთესო და გაუმჯობესებული ხარისხის პროდუქტია ყველის იმ უამრავ ნაირსახეობას შორის, რომელიც ცნობილია ჩედარიზებულ-დამწიფებული ყველის სახით (ასეთ ჯგუფს მიეკუთვნება იტალიური კაჩოკავალო). სულუგუნის დამზადება მაღალი ტექნოლოგიით ხასიათდება. მეგრული სულუგუნის თვისებები - ელასტიკურობა, ფენოვნება ქართველი მეურნის მიერ გამომუშავებულია ხანგრძლივი დაკვირვებისა და გამოცდილების გზით».
სამწუხაროდ, ქართული ეთნიკური კულტურის ამ მიღწევას კარგა ხანია სხვები გვედავებიან. ოსი და აფხაზი ავტორები საქართველოს ისტორიას ქურდავენ და ახლა ჯერი ქართულ კულტურაზეც მიდგა:
I. 1987 წელს ბათუმში ჩატარებულ ეთნოლოგთა რესპუბლიკურ კონფერენციაზე აფხაზმა მკვლევარმა გალინა კოპეშავიძემ (ახლა თარჯიმან-ოღლი) წაიკითხა მოხსენება იმის შესახებ, რომ სულგუნის კულტურა აფხაზთა შემონაქმედია და რომ დასავლეთ საქართველოს მოსახლეობამ, მეგრელებმა, მისი დამზადება აფხაზთაგან შეითვისეს. ბოლო დროს ცნობილი გახდა, რომ თურქეთში სულგუნი იყიდება აფხაზური ყველის სახელწოდებით (პროფესორ ავთანდილ ნიკოლაიშვილის ცნობა);
II. ოსი ავტორები (ბორის კალოევი და სხვები) წერენ, რომ სულგუნი ქართველებმა ოსთაგან შეითვისეს. საყოველთაოდ ცნობილია, რომ ოსებმა სულგუნის დამზადება საერთოდ არ იცოდნენ, მიუხედავად ამისა, ბ. კალოევი მკითხველს ატყუებს, რომ მას დასავლეთ ოსეთში (დიგორში) ამზადებდნენ. სხვა ნაშრომში ასევე მითებს ქმნის და გაუთვითცნობიერებელ მკითხველს აუწყებს, რომ დასავლეთ ოსებმა დაივიწყეს სულგუნის დამზადება მონღოლთა შემოსევებისას, როცა ალან-ოსების მეურნეობა დაკნინდა. სხვაგან კი სულგუნის დასავლეთ საქართველოში შემოტანას ძველ ირანელებს მიაწერს, რომლებიც თურმე კოლხეთში დასახლებულან და საბოლოოდ ქართველთა შემადგენლობაში შესულან.

ჰალუცინაციები - არგუმენტებად
კატეგორიულად უნდა ითქვას, რომ ძველი ისტორიის ვერც ერთი სპეციალისტი კოლხეთში ირანელთა დასახლებას ვერ დაასაბუთებს. მდიდარი ირანული კულტურისგან ქართველი ხალხი დიდად დავალებულია - მათ ბევრი რამ ისწავლეს ცივილიზებული მეზობლებისგან, მაგრამ სულგუნის დამზადება ქართველებს ნამდვილად არავისგან არ უსწავლიათ. ირანელებსაც ალან-ოსებსავით დაავიწყდათ მისი დამზადება? 
ოს ავტორებს მოჰყავთ მათი თანამემამულის, ვასილ აბაევის ნაშრომი. თუმცა იგი მხოლოდ სიტყვა სულუგუნის ეტიმოლოგიას უკავშირებს ოსური ენის დიგორულ დიალექტს. ვასილ აბაევმა მხოლოდ ის აღნიშნა, რომ ლექსიკური ერთეულის პირველი შემადგენელი სიტყვა სულუ ოსური ენის დიგორულ დიალექზე შრატია. ამ სიტყვების ავტორს ავიწყდება, რომ სულგუნი/სულუგუნი სალიტერატურო ქართული ენაზე გამოითქმის, ხოლო მეგრულ მეტყველებაში ის გამოითქმის როგორც სელეგინი/სელეგუნი/სიოგინი. ხოლო თუ ლექსიკური ერთეულის მეორე კომპონენტი არის გინი, მაშინ პირველი კომპონენტია არა სულუ, არამედ სიო/სილო/სელე და მას დიგორული დიალექტის სულუსთან კავშირი არ აქვს. მეტიც, სულგუნი არ მზადდება შრატისგან, ეს სითხე მხოლოდ ყველის დამზადების შემდეგ რჩება. სინამდვილეში სიოგინი/სილოგინი/სელეგინი მეგრული მეტყველების წიაღშია წარმოქმნილი - სირსოუა ნიშნავს ჭყლეტას, სრესას, ხოლო გინი/გინო - აქეთ-იქით, გაღმა-გამოღმას. ამდენად, მეგრული სიტყვა სიოგინი/სილოგინი/სელეგინი პირდაპირ ნიშნავს დასრესილ და აქეთ-იქით გადადებულ ჭყინტ მოხარშულ ყველს.
საინტერესოა, სულგუნის რაჭაში, ლეჩხუმსა და ზემო იმერეთში გავრცელებული სახელწოდება - გვაჯილაც ოსთაგან ჰქონდათ ქართველებს შეთვისებული? 
რაც მთავარია, ოსებმა საერთოდ არ იცოდნენ ყველის ასეთი სახეობის (მოხარშული და გადაზელილი) დამზადება. გამოდის, ქართველებმა მისი დამზადება ოსებისგან ისწავლეს, ოსებმა კი დაკარგეს... საზოგადოდ, კულტურის ისტორიაში ასეთი უმნიშვნელოვანესი ელემენტების დაკარგვა საერთოდ არ დასტურდება. ეთნიკური კულტურა მხოლოდ ეთნოსის გაქრობასთან ერთად შეიძლება დაიკარგოს.
მაგრამ ახლა ოსმა ავტორებმა უკვე იმის წერაც დაიწყეს, რომ სულგუნის დამზადება არასდროს შეუწყვეტიათ და ქართველთა მიერ ოსთაგან სულგუნის შეთვისების ახალი თარიღიც შემოგვთავაზეს. ახლახან მოსკოვში დაბეჭდილ წიგნში Осетины (გვ.138) პირდაპირ წერია, რომ ეს XX საუკუნის დასაწყისში მოხდა. ასეთი ნაბოდვარი კომენტარის ღირსიც კი არ არის. ტექსტის ამ მონაკვეთის ავტორს სულგუნის დამზადების ტექნოლოგიაზეც არ აქვს წარმოდგენა. თურმე სულგუნი შრატისგან მზადდება. აქ გავიმეორებთ ზემონათქვამს: ლექსიკური ერთეული სულუგუნი შეტანილი აქვს სულხან-საბა ორბელიანს თავის ლექსიკონში.

სხვისი ისტორია, სხვისი რძე და სხვისი ყველი
აფხაზები, როგორც საქართველოს სახელმწიფოს მკვიდრნი, აქტიურად იყვნენ ჩართული საერთო ქართული კულტურის შექმნაში. აფხაზებსა და მათ მეზობელ ქართველებს (მეგრელებსა და სვანებს) კულტურის ზოგიერთი ელემენტი საერთო გააჩნდათ. ამ გარემოებას არა მხოლოდ მეზობლობა, არამედ მოსახლეობის ურთიერთშეღწევაც განაპირობებდა. აფხაზთა შორის სულგუნი სამეგრელოდან რომ გავრცელდა, ამას მისი სახელწოდებაც ამტკიცებს: აშელაგუან მეგრული სელეგინის ფონეტიკური ვარიანტია. სულგუნი თუ აფხაზთა მიერაა შექმნილი, რატომ არ იცოდნენ მისი დამზადება მათმა ენობრივად და ეთნიკურად მონათესავე ადიღე-ჩერქეზ-ყაბარდოელებმა და უბიხებმა? სულგუნი სცოდნია მხოლოდ აბაზების აშხარელთა ეთნოგრაფიულ ჯგუფს, რომლებიც შავი ზღვის სანაპიროდან ჩრდილოეთ კავკასიაში XVII საუკუნეებში გადასახლდნენ. სამეცნიერო ლიტერატურაში შენიშნულია, რომ აშხარელი აბაზები სულგუნის ტიპის ყველს საკუთრად არ მიიჩნევენ. აშხარელ აბაზებში სულგუნი შეიტანა 1864 წელს ფსხუდან გადასახლებულმა აფხაზთა ჯგუფმა (105 ოჯახი, 736 სული).
ხარისხიანი სულგუნი მხოლოდ ძროხისა და კამეჩის რძისგან მზადდება. აფხაზებში კი მესაქონლეობა მეორეხარისხოვანი იყო. ისინი ძირითადად მეთხეობას მისდევდნენ და თივის დამზადების ტრადიციაც კი არ გააჩნდათ. მთავარი კი ისაა, რომ ადამიანებსა და ადამიანთა ჯგუფებს (ეთნოსებს) ბუნებრივ-გეოგრაფიული გარემო, კლიმატი კარნახობდა კულტურის ამა თუ იმ ფორმის შექმნას. ამ მხრივ სულგუნი ანუ გადახარშულ-გადაზელილი ყველი მხოლოდ კოლხური კულტურაა. კოლხეთში მთელი ისტორიის განმავლობაში ტენიანობის სიჭარბე იყო. სულგუნის დამზადების ტექნოლოგიამდე ადგილობრივი მკვიდრნი სწორედ ტენის სიჭარბემ მიიყვანა. გადახარშული და გადაზელილი ჩვეულებრივი ყველი, ან კვამლში და მზეზე გამოყვანილი და გამომშრალი დიდხანს, ჩვეულებრივ, ერთი წლის განმავლობაში ძლებდა და კვებით თვისებებს არ კარგავდა. კოლხეთის დაბლობზე ყველის დიდხანს შენახვის განსაკუთრებულმა პრობლემურობამ, ბუნებასთან ჰარმონიაში მყოფ ქართველ მეურნეს, მისი დამზადების განსაკუთრებული ტექნოლოგიისთვის მიაგნებინა. 
მეურნეობის რა ყაიდის მიმდევარ ხალხს უნდა შეექმნა სულგუნის კულტურა? - რა თქმა უნდა, მიწათმოქმედ და არა იმ ხალხს, რომლის საქმიანობის მთავარ სფეროს მეცხოველეობა შეადგენდა. ქართველები უძველესი მიწათმოქმედი ხალხია, საქართველოში მიწათმოქმედება და მესაქონლეობა სიმბიოზურად იყო წარმოდგენილი. მაღალი დონის მიწათმოქმედება მესაქონლეობის გარეშე წარმოუდგენელია, რადგან გამწევი ძალის გარეშე მიწათმოქმედებას მხოლოდ პრიმიტიული ხასიათი ექნებოდა. ქართველი ხალხის მეურნეობაში მესაქონლეობაც მიწათმოქმედების ინტერესს ექვემდებარებოდა. 
უფრო რომ დავაზუსტოთ, მომთაბარე და ნახევრად მომთაბარე ხალხებისგან განსხვავებით, პირუტყვი ბარელ ქართველებს შეზღუდული რაოდენობით ჰყავდათ. მომთაბარე და ნახევრად მომთაბარე მესაქონლე ხალხებს არ სჭირდებოდათ მეცხოველეობის პროდუქტების დიდი რაოდენობით დამზადება და ხანგრძლივად შენახვა. ხოლო მიწათმოქმედ ხალხებში, რომელებსაც პირუტყვი შეზღუდული რაოდენობით ჰყავდათ, ამგვარი პრობლემა იდგა, მით უმეტეს, ისეთ ბუნებრივ-გეოგრაფიულ გარემოში, როგორიც კოლხეთის დაბლობია - აქ სინესტე მეცხოველეობის პროდუქტების ხანგრძლივად შენახვის საშუალებას არ იძლეოდა. შეზღუდული მესაქონლეობის პირობებში კი ხალხს გვიან შემოდგომიდან, ლაქტაციის შეწყვეტის თუ შემცირების გამო, ადრე გაზაფხულამდე, რძისა და რძის პროდუქტების დეფიციტიც ჰქონდა. ამ დეფიციტის შევსების წყარო კი იყო სწორედ რძის პროდუქტების, ამ შემთხვევაში, ყველის დამზადების ახალი ტექნოლოგიების ძებნა, რასაც ქართველმა მეურნემ ხანგრძლივი დაკვირვებისა და შემოქმედებითი ძიების პროცესში მიაგნო კიდევაც და შექმნა ყველის ისეთი ნაირსახეობა, როგორიცაა სულგუნი.
ზემოთ აღინიშნა, რომ სამეგრელოში სელეგინს/სიოგინს/სილოგინს ხის ჭურჭელში - ბუყუნში ინახავდნენ. თუმცა სულგუნის სპეციალური შესანახი ქოთანიც შექმნა კოლხეთის დაბლობის მკვიდრმა ქართველმა მეურნემ - ე.წ. სასულგუნე ქოთანი. ხის ჭურჭლით, ბუყუნით უპირატესად მწყემსები სარგებლობდნენ, ხოლო კერამიკულ სასულგუნე ქოთანს ოჯახის პირობებში გამოიყენებდნენ.
აფხაზურ-ადიღური მოდგმის ხალხები და ოსების წინაპარი ალანები ისტორიულად ხელშესახებ პერიოდში ბინადარი ცხოვრებისა და ამასთან ერთად მიწათმოქმედების მიმდევარი არ ყოფილან. ჩრდილო-დასავლეთ კავკასიაში ადიღური ტომები ნახევრად მომთაბარე ცხოვრებას ეწეოდნენ, რაც ნიშნავს, რომ მათ შორის პრიორიტეტული მეცხოველეობა იყო. მეცხოველეობის პროდუქტები კი საკმარისი რაოდენობით ჰქონდათ და მათ წინაშე რძის პროდუქტის - ყველის ხანგრძლივად შენახვის პრობლემა არ იდგა; არც ისეთ ბუნებრივ-გეოგრაფიულ, კლიმატურ პირობებში ცხოვრობდნენ, რომ მისი ხანგრძლივად შენახვის ტექნოლოგიის შემოღებაზე ეფიქრათ.
ასე რომ, სულგუნი მხოლოდ და მხოლოდ დასავლურქართული კულტურაა/პროდუქტია, კოლხეთის დაბლობში შექმნილი და არა აფხაზური და ოსური. სამწუხაროდ, როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, ზემოთ დასახელებული ხალხების «მოსკოვდალეულთა» ერთი ნაწილი არა მხოლოდ ქართველთა ისტორიის მითვისებას, არამედ ქართული კულტურული მიღწევების მისაკუთრებასაც ცდილობს.

საბჭოური ძალადობა - მეზობლური «არგუმენტი»?!
2013 წლის ბოლოს ცნობილი გახდა, რომ სულგუნზე ოფიციალური პრეტენზია აქვთ სომხებს. ისინი ევროკავშირის შესაბამის სტრუქტურაში სულგუნის ქართული კულტურისადმი მიკუთვნებას ეჭვქვეშ აყენებენ და საჩივარში აღნიშნავენ, რომ «სულგუნი არ წარმოადგენს ქართული წარმოშობის ყველს, რადგან ის იწარმოებოდა მთელ საბჭოთა კავშირში»(!). სულგუნის მთელ საბჭოთა კავშირში წარმოების ფაქტის დასადასტურებლად მიუთითებენ, რომ «საბჭოთა კავშირის პერიოდში პროდუქციის საწარმოებლად გამოიყენებოდა სახელმწიფო სტანდარტები, ე.წ. «გოსტ», რომელიც მთელი ქვეყნისთვის საერთო იყო. შესაბამისად, ვერ გახდება საქართველოსთვის დამატებითი არგუმენტაცია ქართული გეოგრაფიული აღნიშვნის წარმოშობის დასადასტურებლად». ამდენად, იმის გამო, რომ საბჭოთა კავშირის დროს პროდუქციაზე საქართველოს ცალკე «გოსტი» არ ჰქონია, სულგუნი ქართული ეთნიკური კულტურის ნაწილად არ უნდა მიიჩნიონ! სულგუნის მსგავსად, შესაბამისი ევროპული სტრუქტურები ასევე დამატებით ისტორიულ-ეთნოლოგიურ არგუმენტაციას მოითხოვენ აჭარული ჩლეჩილის, მესხური ჩეჩილის, თუშური გუდის ყველისა და ჩურჩხელის შესახებაც. ჩვენ ამჯერად მხოლოდ სულგუნზე შევჩერდებით. 
ნებისმიერი, ვინც კავკასიის ეთნოლოგიას კარგად იცნობს, დაადასტურებს, რომ არც მსგავსი სახელწოდებისა და არც მსგავსი ტექნოლოგიით დამზადებული ყველი სომეხმა ხალხმა არ იცოდა და არ იცის. საბჭოთა პერიოდში თუ ქართველი ხალხის დაუკითხავად სულგუნს სოხეთისა და რუსეთის ყველის ქარხნები აწარმოებდნენ, ამით დასტურდება, რომ ის მხოლოდ ქართული ეთნიკური კულტურის ელემენტს არ წარმოადგენდა? განა ქართველი ხალხისგან ვინმე ნებართვას აიღებდა მაშინ მის წარმოებაზე?! მივმართოთ შესაბამის სამეცნიერო ლიტერატურას: I. Алла Тер-Саркисянц. История и культура армянского народа. С древнейших времен до начала XIX в., 2-е издания, М., 2008. ავტორს ყველის მხოლოდ სამი სომხური სახეობა აქვს დადასტურებული და არც ერთი მათგანი ამ სახელწოდებით (სულგუნი) და არც ტექნოლოგიით ახლოსაც კი არ არის მოხარშულ-გადაზელილ ყველთან, როგორსაც დასავლეთ საქართველოს გლეხობა საუკუნეების განმავლობაში ამზადებდა. სომხებმა იცოდნენ: ა) გლუხ პანირ ანუ თავი ყველი, ბ) მოტალი ანუ ფხვიერი ყველი და გ) თელ პანირ. II. Армяне. Ответственные редакторы: Л. М. Варданян, Г. Г. Саркисян, А. Е. Тер-Саркисянц. М., 2012. სომხებისა და სომხური კულტურის შესახებ ამ შემაჯამებელ სქელტანიან წიგნშიც სომხური ყველის სახეობებიდან ყველის იგივე სახეობებია დასახელებული (გვ. 239). ოღონდ დასახელებულია კიდევ ერთი სახეობა შორ-ი, რომელიც ყველსა და ხაჭოს შორის რაღაც შუალედურს წარმოადგენდა. III. Народы Кавказа. II, под редакцией Б. А. Гарданова, А. И. Гулиева, С. Т. Еремяна, Л. И. Лаврова, Г. А. Нерсесова, Г. С. Читая. М., 1962. სამხრეთ კავკასიის ხალხებისადმი მიძღვნილ ამ ტომის ექვსი რედაქტორიდან ორი ეთნიკური სომეხია. ისინი საკმაოდ ცნობილი მეცნიერები იყვნენ და მათი უნდობლობა შეუძლებელია. სომხური ყველის სახეობებს შორის დასახელებულია: გლუხ პანირ, თელ პანირ და შორ-ი (გვ. 470). ახლა ვნახოთ, რა წერია აღნიშნულ წიგნში ქართული ყველის ნაირსახეობის - სულგუნის შესახებ: (გვ. 306.): «საქართველოში ცნობილია სხვადასხვა სახის ყველი: თუშური (ცხვრის), იმერული, სულგუნი. სულგუნის დასამზადებლად ძროხის ან კამეჩის რძის ახალ, უმარილო ყველს ორ-სამ დღეს ინახავენ «დასამწიფებლად». შემდეგ თხელ ნაჭრებად დაჭრილ ყველს მდუღარე წყალში (ან რძეში. - რ. თ.) ჩაუშვებენ. დარბილებულ მასას, როგორც პურის ცომს, ზელენ და აძლევენ მრგვალ, კვერეულის ფორმას. ასეთი ხერხით დამზადებულ სულგუნს ჭამენ როგორც ახალს, რძის «სოუსთან» პიტნითა და სხვა სანელებლებით, შამფურზე შემწვარს ან მზესა და კერაზე გამხმარს, ანდა წათხში ჩადებულს. სულგუნი გამოირჩევა მძაფრი რძისმჟავური გემოთი და არომატით. სულგუნის დამზადების ცენტრია სამეგრელო (დასავლეთი საქართველო), საიდანაც, არისტოტელეს ცნობით, წარმომავლობს ძველ სამყაროში ცნობილი კოლხური ძროხა».

* * *
სამწუხაროა, მაგრამ ფაქტია, რომ საერთაშორისო ასპარეზზე თავის დაცვა გვიხდება. სამართლიან საერთაშორისო არბიტრაჟს უნდა ვურჩიოთ, სულგუნის დამზადებას დასავლეთ საქართველოს სხვადასხვა ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მხარეებში (სამეგრელო, სვანეთი, იმერეთი), ქართველ გლეხთა სახლებში დაესწროს. საამისოდ სომხეთის სოფლებიც მოიარონ. აგრეთვე მოინახულონ თბილისისა და ერევნის, ზუგდიდისა და კიროვაკანის, ქუთაისისა და ლენინაკანის ბაზრებიც, სადაც გლეხები, ბუნებრივია, შინ დამზადებულ ყველს ყიდიან. ლექსიკური ერთეული სულუგუნი სულხან-საბას «ქართულ ლექსიკონში» აქვს შეტანილი. ზემოთ ისიც აღინიშნა, რომ 1890-იანი წლებიდან საქართველოში დამზადებული სულგუნი ფოთიდან დასავლეთ ევროპაში დიდი რაოდენობით გადიოდა გასაყიდად. იქნებ სომეხმა მეცნიერებმა სომხეთიდან ექსპორტად გასული სულგუნის დამადასტურებელი რაიმე საარქივო დოკუმენტიც გვიჩვენონ.
აშკარაა, სომხები ევროკავშირში რუსების მითითებით ჩივიან. დაახლოებით ერთი წლის წინ НТВ-ზე გადაიცა სიუჟეტი მსგავსი ტექსტით, რომელშიც ნაჩვენები იყო სოჭის ბაზარი, რომლის დახლებსაც სულგუნი ამშვენებდა. სიუჟეტის ავტორი კითხვას სვამდა: ნახეთ, რამდენი სულგუნი იყიდება სოჭის ბაზარში, რატომაა ის ქართული პროდუქტი და რატომ უნდა დაარეგისტრიროს ევროკავშირმაო? სამწუხაროდ, ქართული მასმედიისთვის ეს ფაქტი ყურადღების მიღმა დარჩა, თორემ გაირკვეოდა, რომ სოჭის ბაზარზე სულგუნი სამეგრელოდან იყო შეტანილი. არსებული პოლიტიკური ვითარების მიუხედავად, წლების განმავლობაში და დღესაც სამეგრელოდან აფხაზეთში, ხოლო აფხაზეთიდან სოჭში სულგუნი დიდი რაოდენობით შედის. 
საინტერესოა, სულგუნის, ჩურჩხელის, ჩეჩილი ყველისა და გუდის ყველის შემდეგ ქართული კულტურის კიდევ რომელი მიღწევის მითვისებას შეეცდებიან ჩვენი დაუძინებელი მეგობრები?

* * *
«მოკითხვა» ბეირუთიდან
1990 წლიდან აშშ-ის ბაზარზე, კალიფორნიაში მოქმედი ლიბანური ფირმა Karoun Dairies-ი მრავალი დასახელების რძის პროდუქტს უშვებს. ბრენდების საფირმო ჩამონათვალში კომპანიის საიტზე მრავალი დასახელებაა ჩამოთვლილი პროდუქტის ტიპისა და მისი წარმოშობის რეგიონის მიხედვით: ხმელთაშუაზღვისპირული, ლათინურამერიკული, ინდური, სომხური, რუსული და ევროპული. საქართველო საერთოდ არ არის ნახსენები, ხოლო სულგუნი შეტანილია რუსული წარმოშობის პროდუქციაში და ალბათ ამიტომ, ინგლისურ წარწერებთან ერთად, ყველის შეფუთვაზე დასახელება რუსულადაც არის მითითებული.
სათავო კომპანიის სხვა საიტზე განმარტებულია, რომ მაგალითად, ხმელთაშუაზღვისპირული ყველის საგანგებო ასორტიმენტი რეალურად არის ტრადიციული სომხური ყველი, რომლებიც ბაღდასარიანების ოჯახის «კარუნის ყველის» მაღალი ხარისხის რეცეპტებით არის დამზადებული. ოჰანეს ბაღდასარიანმა ახლანდელი ფირმის წინამორბედი Laiterie Karoun-ი ბეირუთში 1931 წელს დააფუძნა.
სხვათა შორის, ინტერნეტში არის საიტები ყველის მოყვარულთათვის, სადაც გამოყენებულია «კარუნის» სულგუნის ფოტოები, თუმცა მაინც მითითებულია, რომ ეს ყველი - ქართულია.
(ავტორი: როლანდ თოფჩიშვილი)
ჟურნალი ”ისტორიანი”, 2014 წლის ივლისი, #7/43

 
13626475_1125578814181365_93299484726908
13620819_1125578834181363_36961660161473
13567372_1125578717514708_59697007733594
13626406_1125578960848017_34524439317424

 



#19 Share   გადავიდეთ ამ პოსტის ბმულზე
babu

babu

    უხუცესი ლეგიონერი


  • Find Topics
  • გამგეობის წევრი
  • 40078 პოსტი
  • მისამართი:tbilisi
  • წარმოშობა:guria



#20 Share   გადავიდეთ ამ პოსტის ბმულზე
babu

babu

    უხუცესი ლეგიონერი


  • Find Topics
  • გამგეობის წევრი
  • 40078 პოსტი
  • მისამართი:tbilisi
  • წარმოშობა:guria



#21 Share   გადავიდეთ ამ პოსტის ბმულზე
babu

babu

    უხუცესი ლეგიონერი


  • Find Topics
  • გამგეობის წევრი
  • 40078 პოსტი
  • მისამართი:tbilisi
  • წარმოშობა:guria
"რაც უნდა აფრიალონ სომხეთის დროშა, კუმურდო არის საქართველოს განუყოფელი ნაწილი"
a3c679e2e6fbc39f812954d534584d8e.jpg
22-02-2016
"კუმურდოს აღდგენა ოშკის და ხანძთის აღდგენის ტოლფასია"

რამდენიმე დღის წინ ახალქალაქის რა­იონში, უძველეს სოფელ კუმურდოში (სადაც მხოლოდ ეთნიკური სომხები ცხოვრობენ), X საუკუნის ულამაზესი ტაძარი მოვინახულე. სამწუხაროდ, საქართველოს სხვა განაპირა­ რაიონების მსგავსად, თავისუფლად გადაადგილება აქაც პრობლემაა. ახალქალაქი­დან რამდენიმე კილომეტრით დაშორებულ­ სოფლამდე არც გზა ვარგა და იმის იმედიც არ გაქვთ, რომ საზოგად­ოებრივი ტრანსპორტით კუმურდოში ჩასული იმ დღესვე გამობრუნდებით. შეს­აძლოა, ღამის გასათევიც ვერ იშოვოთ. მას შემდეგ, რაც ქართველებმა კუმურდოში სიარულს მოუხშირეს, ვიღაცამ ტაძრის შესახვევთან სომხეთის სახელმწიფო დროშა აღმართა­(?!). 

drosha.jpg
ვიღაცამ ტაძრის შესახვევთან სომხეთის სახელმწიფო დროშა აღმართა(?!).

სოფელში იქაური მკვიდრი მოვიკით­ხ­ეთ, გავლენიანი კაცის მეგზურობა აგვარიდებდა­ საფრთხეს, რომელიც შესაძლოა, ჩვენს გამ­ოჩენას მოჰყოლოდა. ცენტრალურ­ გზაზე, ბირჟაზე მდგარი ახალგაზრდები ჩვენს მანქა­ნებს გამოჰყვნენ. "რას აკეთებთ?" "ფოტოებს იღებთ?" "რად გინდათ ამდენი ფოტო?" - კითხულობდნენ. ვუთხარით, - ამ ფოტოების საფუძველზე პროექტი უნდა დამუშავდეს და ტაძარი უნდა აღვადგინოთო. არ მოგცემთ უფლებას! - კბილებში გამოცრა ერთმა. გაგვაფრთხილეს, კამათში არ ავყოლოდით, რადგან არსებობს პროვ­ოკაციის საფრთხე, რომელმაც შესაძლოა ტაძრის რეაბილიტაცია შეაფერხოს. 
გუმბათმორღვეული, ორ მხარეს კედლ­ე­ბჩამონგრეული ტაძარი მაინც შთამბეჭდავია. კედლებზე უამრავი ქართული წარწერაა, მასში სრულად არის მოთხრობილი­ ტაძრის აშენების ისტორია აფხაზთა მეფის,­ ლეონ III-ის დროს. 964 წელს, იოანე­ ეპისკ­ოპოსის (კუმურდოელის) თაოსნობით,­ ქა­რ­თველ ხუროთმოძღვარს, საკოცარს, ტაძრის მშენებლობა დაუწყია. ბაგრატ IV-ის მეფობისას (1027-1072) ტაძრისათვის სამხრეთი სტოა მიუშენებიათ. ერთ-ერთ წარწერაში აღნიშნულია, რომ XVI საუკუნეში რეაბი­ლიტაციაც ჩაუტარებიათ და ტაძრისთვის ახალი ნაწილიც მიუმატებიათ... 
უგუმბათო და უსახურავო კედლები სინ­ესტისგან დაობებულა. აქაურობა ფრინველთა და მოქეიფეთა თავშესაფრად ქცეულა. საკურთხევლის მხოლოდ ერთ კედელზე შემორჩენილა ფრესკის ფრაგმენტები. ტაძრიდან გამოსულს პატარა ბიჭები ქართულად მომესალმნენ. ისევე როგორც უფროსების­ უმრავლესობამ, მათაც მხოლოდ სომხური ენა იციან. მოწიფულთაგან ბევრი რუსულ­ადაც ვერ ლაპარაკობს, თუმცა, ერთი-ორმა, რუსულ სიტყვებს ერთმანეთს ძლივს რომ აბამდა, ამაყად მითხრა, - ჩვენი დედაენა რუსულიაო.

სანამ ძეგლთა დაცვის სააგენტოს სამუ­შაო ჯგუფი თავის საქმეს აკეთებდა, ვცა­დე, ადგილობრივებს გავსაუბრებოდი. ამაოდ. მხოლოდ ბავშვები მეკონტაქტებოდნენ. როდესაც დროშას ვათვალიერებდი, ხანდაზმული კაცი შეჩერდა. ვკითხე, ეს აქ საიდან მოხვდა-მეთქი. კუმურდო სომხეთის ტერიტორიაა, ცხადია, ტაძარიც, რა გასაკვირია, თუ ჩვენი დროშა აქ ფრიალებსო! არ ვიცი, ვინ შთააგონებს კუმურდოელებს მსგავს დეზინფორმაციებს, თუმცა, ფაქტია, რომ ჯავახეთში სეპარატისტული იდეოლოგიის მქონე ჯგუფები დიდი ხანია ცდილობენ, ადგილობრივი მოსახლეობის საკუთარი ინტერესებისთვის გამოყენებას. ამ დროშის აღმართვაც მსგავსი ჯგუფების "იდეა" უნდა იყოს. 

warwera.jpg
ტაძრის კედლებზე უამრავი ქართული წარწერაა შემორჩენილი

ძეგლთა დაცვის ეროვნული სააგენტოს დირექტორი ნიკა ანთიძე ამბობს, რომ კუმუ­რდოს რეაბილიტაციის დასაწყებად ბევრი­ პრობლემაა მოსაგვარებელი: - მზად არის ძირითადი პროექტი, რომელსაც დააფინანსებს ისტორიულ ძეგლთა დაცვისა და გადარჩენის ფონდი. პროექტი ორწლიანია, თუმცა, დაგეგმილი არქეოლოგიური­ კვლევების დროს მოსალოდნელია მრავლად გამოჩნდეს ისეთი რამ, რაც პროცესს გაახანგრძლივებს. 

- როგორ აპირებთ მუშაობას კუმურდოში, შეიმჩნევა, რომ იქ დაძაბული ფონია. 
- არქეოლოგიური კვლევების ჩასატარებლად შარშან ჩასულ ჯგუფსაც შეექმნა პრობლემები, მაგრამ სამცხე-ჯავახეთის რეგიონის გუბერნატორის ძალისხმევით პროცესები მართვადი გახდა. ვფიქრობ, 
 
ყველაფერი მოგვარდება, როგორც კი ახალციხე-ახალქალაქი-კუმურდოს დამაკავშირებელი გზა მოწესრიგდება. ბევრი ადამიანი დასაქმდება რესტავრაციის პროცესში. გაკეთდება ბევრი სასიკეთო საქმე და ის ხალხი იგრძნობს სახელმწიფოს როლს მათ სოფელში. 

- რესტავრაციის დასრულების შემდგომ ვინ განაგებს კუმურდოს ტაძარს?
- ეს ტაძარი საკათედროა და საპატ­რიარქო გადაწყვეტს. 

ისტორიკოსი გიორგი კალანდია მიიჩნევს, რომ კუმურდოს ტაძრის აღდგენა ოშკის და ხანძთის ტაძრების აღდგენის ტოლფასია: - საბჭოთა კავშირის დროს და შემდგომაც არათუ საეკლესიო პირის, ქართველის გამოჩენაც კი წარმოუდგენელი იყო ტაძრის ტერიტორიაზე. ამიტომაც მიმაჩნია, რომ მისი აღდგენა არის საუკუნის პროექტი. კუმურდო ქართული ტაძარია და იქ სრულფასოვანი რეაბილიტაციის ჩატარების მნიშვნელობა უნდა ესმოდეს საქართველოს ყველა მოქალაქეს განურჩევლად ეროვნებისა და რელიგიური აღმსარებლობისა. 

ვიღაც ცდილობს ამ ხალხით მანიპულირებას. ასეთი, მესამე ძალა ყოველთვის გამოჩნდება, მაგრამ ჯავახეთში ან ტაო-კლარჯეთში, შეიძლება შეგვედაონ ნებისმიერ ძეგლზე, გარდა კუმურდოსი, რომელიც ისე არის აჭრელებული ქართული წარწერებით, რომ შეიძლება ითქვას, მას თან აქვს "პირადობის მოწმობა". რაც უნდა მიფრიალო სომხეთის დროშა, ახლომახლო თუ ზედ ტაძრის ეზოში, კუმურდო არის საქართველოს განუყოფელი ნაწილი და იქ მცხოვრებ სომხურენოვან საქართველოს მოქალაქეებს და დანარჩენ საქართველოს ერთმანეთთან კეთილი თანაცხოვრების გარდა, სხვა საფუძველი არ გვაქვს. როგორც კუმურდოს ტაძარი, ისე იმ სოფლის მკვიდრი მოსახლეობა, არის ჩვენი კუთვნილება და პროვოკაციული მიზნით ტაძრის ან ხალხის გამოყენების შესაძლებლობა არავის არ მიეცემა.

მატიანე 

სოფელი კუმურდო (სომხები მას გუმბ­ურდოს ეძახიან) მდებარეობს ახალქალაქიდან 9 კმ დასავლეთით, მდინარე მტკვრის ღრმა უფსკრულიან მარჯვენა ხევის პირას, ზღვის დონიდან 1,740 მ სიმაღ­ლეზე. სოფელი პირველად იხსენიება­ VI ს-ში. დოკუმენტში ნათქვამია, რომ 506 წ. დვინის საეკლესიო კრებაში კუმ­ურდოს ეპისკოპოსიც მონაწილეობდა. 
 
 
 
ამათ რომ მოუტყან დედის ტრაკი რა (აი ძალიან დიდი ბოდიში ) . ძმაკაცებიც მყავს სომხები და თქვენც იცნობთ ,მარა ამისთანა ნაძირლები ხოცავდნენ აფხაზეთში ქართველებს და საშინლად მაღიზიანებს ასეთი კატეგორიის ხალხი. საქართველოში რომ ამდენს გაბედავს , მშვიდობიასნ დროს , დროშას აგიფრიალებს და აღდგენას არ დაგანებებო რომ გეტყვის . იმის იქით აღარ გავაგრძელებ.....


#22 Share   გადავიდეთ ამ პოსტის ბმულზე
babu

babu

    უხუცესი ლეგიონერი


  • Find Topics
  • გამგეობის წევრი
  • 40078 პოსტი
  • მისამართი:tbilisi
  • წარმოშობა:guria
Армянский национализм и «джавахкский» сепаратизм – что делать грузинам?

12.07.16 23:45

vachiani.jpg

 

 

Армянские СМИ поднимают очередную волну антигрузинской истерии и разжигают сепаратизм в грузинском регионе Самцхе-Джавахети. На этот раз поводом для этого стало преступление, свершенное против армянской семьи. 

10 июля 2016 г. в селе Вачиани Ахалкалакского района Грузии в собственном доме была обнаружена убитой семья армян – 37-летняя мать Офелия Качотян и трое детей, 7, 16 и 18 лет – Сережик, Ася и Армине. По предварительным данным, тела убитых соседи обнаружили не сразу, а через несколько дней с момента убийства. 

Грузинская полиция оперативно задержала подозреваемого в убийстве. Им оказался Нодар Акопян, односельчанин убитых. Подозреваемый признал свою вину. Правоохранительные органы проводят следствие по части «а» пункта 3 статьи 109 Уголовного кодекса Грузии (предумышленное убийство).

Преступление, действительно жуткое. Преступнику, какой бы он национальности не был, нет ни какого оправдания. Казалось бы причем в этом преступлении Грузия, грузинский народ и грузинские власти? 

Но армянские националисты не могли пройти мимо этой истории, чтобы не попытаться разжечь антигрузинскую истерию, а заодно сепаратистские настроения в населенном армянами грузинском крае Самцхе-Джавахети.

С провокационной редакционной статьей под провокационным заголовком «Грузинский шовинизм – что делать армянам?» выступил известный армянский информационный ресурс ArmenianReport.

В статье содержится клевета на грузинских правоохранителей и грузинские власти, якобы на их «предвзятое» расследование преступления.

Издание пишет:

«Уже понятно, что правоохранительные органы Грузии попытаются сделать единственным подозреваемым Акопяна, хотя совершенно очевидно, что хладнокровно расправиться с целой семьей в одиночку невозможно. Да и убивал ли Акопян?» 

Очень странно. Когда в начале 2015 г. в Гюмри была расстреляна армянская семья, причем не 4 а 7 человек, армянские националисты почему то не сомневались, что их убил один единственный человек – Валерий Пермяков. Но там ведь подозревался русский. А здесь у подозреваемого фамилия армянская, и армянские националисты, пытаясь свалить преступление на грузин, тут же начинают возводить подозрения и клевету на власти.

ArmenianReport пишет:

«Может, это дело рук местных грузин, и грузинские правоохранительные органы покрывают его, чтобы не накалять и без того напряженные межнациональные отношения в армянонаселенном Джавакхе? По крайней мере, «наши источники в селе Вачиан, где произошло убийство, в один голос твердят, что убийцами были не местные жители, а заезжие гастролеры – грузины».

Во-первых, по официальным данным в селе Вачиани не живут этнические грузины. Так что «местные грузины» отсутствуют в этом армянском селе как явление.

Правда тут же, противореча самим себе ArmenianReport утверждает, что «наши источники в селе Вачиани, где произошло убийство, в один голос твердят, что убийцами были не местные жители, а заезжие гастролеры – грузины».

Странно, почему доброжелатели из ArmenianReport не поделились координатами, именами и фамилиями этих «источников». Если они действительно знают что-то о преступлении и утверждают, что преступники были не местные, то пусть выступят в качестве свидетелей и помогут найти этих преступников. Ведь если они действительно есть, то недопустимо чтобы они ушли от наказания, какой бы национальности они не были. 

Но если эти «данные источников» не подтвердятся и они голословно, лишь на основании национальной ненависти утверждают, что преступление совершили некие «гастролеры грузины», то это клевета и разжигание межнациональной розни.

Дальше в статье ArmenianReport идут прямые оскорбления и клеветнические измышления на Грузию и грузинский народ. 

«Увы, даже в такой ситуации, когда были убиты ни в чем не повинные люди, грузины показывают свой шовинизм, с которым мы, армяне, особенно проживающие в Джавакхе, знакомы не понаслышке. Достаточно напомнить, как тяжело приходилось джавакхским армянам, когда власти Грузии провели реформу миграционного законодательства, в результате чего десятки тысяч джавакхцев, получившим российское или армянское гражданство ради возможности выезжать на заработки в Россию, стали гостями в собственном доме. И хотя власти Грузии твердили о законодательстве, тем не менее, было понятно, что все эти реформы направлены на ослабление в стране армянского присутствия, на отток армян из Грузии.» 

Все это наглая и беспардонная ложь. От ужесточения миграционного законодательства в Грузии страдали и сами грузины, имевшие гражданство других стран и представители других национальных меньшинств, проживающих в Грузии, в том числе русские и азербайджанцы. Но разве грузинские власти виноваты, что основная масса армян в Самцхе-Джавахети оказались «шибко хитрыми» и оформили себе, кроме грузинского, еще армянское, а иногда и российское гражданство, прекрасно зная, что двойное, тройное гражданство законами Грузии запрещено.

Дальше в своей статье посвященной убийству в Вачиани ArmenianReport пишет:

«Можно напомнить и о том, что в то время, как в остальной Грузии улучшалась социально-экономическая ситуация, в том числе, в азербайджанонаселенном Марнеули, в Джавакхе социально-экономическое положение лишь ухудшалось, что вынуждало армян уезжать из страны.» 

Напомним армянским журналистам, что в Марнеули азербайджанское население стало жить лучше не благодаря «манне с небес», а благодаря упорному труду на земле. Никто не мешает армянам в Сацхе-Джавахети также работать как азербайджанцы. Если они вместо этого предпочитают массово уезжать на заработки «за длинным рублем» в России, то причем здесь грузинские власти?

ArmenianReport вспоминает и недавние инциденты связанные со столкновениями армянской и грузинской молодежи во время, когда армянская община отмечала годовщину мифического «геноцида» армян: 

«Также можно напомнить нежелание грузинских властей расследовать апрельский инцидент в Ахалкалаки, когда на траурную процессию армян, поминавших жертв геноцида, напала толпа подвыпивших грузин. Обидно, но в инциденте обвинили армян, хотя они были пострадавшей стороной.» 

Тут опять ложь. Грузины ни на кого не думали нападать, они спокойно отдыхали за городом, когда в место где они расположились нагрянула толпа армян с их траурно-факельным «геноцидным» шествиями и начала требовать присоединится к их «трауру». Понятное дело что грузин возмутило то, что на их земле пришельцы устанавливают свои порядки и учат хозяев этой земли – грузин - когда им радоваться, а когда «поминать жертв» непонятного «мифического» геноцида.

Нагнетая антигрузинские настроения ArmenianReport затронула и вопрос армянского грузового транзита в Россию по Военно-Грузинской дороге:

«А какие трудности чинят грузины армянским бизнесменам, вынужденным пользоваться контрольно-пропускным пунктом «Верхний Ларс», по которому Армения осуществляет сухопутное сообщение с Россией? Из-за придирок грузинских таможенников и пограничников, требующих взятки, простаивают фуры с армянской продукцией, направляемой на экспорт в Россию, в том числе сельхозтовары.» 

Опять же, где факты!? Как известно власти Грузии борются с коррупцией. Если пограничники и или таможенники требовали от армянских водителей взятки: то что мешает армянским «правдоискателям» пожаловаться в правоохранительные органы. Требующие взятки будут немедленно уволены и привлечены к уголовной ответственности. Но если таких заявлений нет, то значит что таможенники и пограничники имеют законные основания не пускать армянские грузовики в Россию. 

Либо это может быть и ненадлежащим образом оформленные товары, или наличие запрещенных к провозу товаров и материалов. Последнее тоже нельзя сбрасывать со счетов. Как известно грузинские правоохранительные органы неоднократно задерживали армянских граждан, незаконно ввозивших в Грузию радиоактивные вещества. 

Но самое возмутительное то, что использовав в качестве повода уголовное преступление, пусть и жуткое, в конце статьи ArmenianReport напрямую угрожает Грузии сепаратизмом в Сацхе-Джавахети и выдвигает наглые и исторически необоснованные претензии на эту грузинскую землю.

«Не надо забывать, что в составе Грузии находится «исконно армянский» Джавакх, население которого стонет от грузинского беспредела и мечтает воссоединиться с матерью Арменией. Пока Ереван старается не реагировать на чаяния армянского населения Джавакха, но если Тбилиси и дальше будет играть на обострение, будет продолжать игнорировать права и интересы коренного населения Джавакха, то в Армении могут и пересмотреть свое отношение к этому наболевшему и давно назревшему вопросу. Станет ли грузинам от этого лучше?

Вряд ли, а потому одуматься им нужно уже сейчас, пока не стало слишком поздно кусать локти, как это уже произошло с Абхазией и Южной Осетией, навсегда потерянными для картвелов.» 


Т.е. в завершение статьи содержится прямая угроза армянских националистов для Грузии и грузинского народа и абсолютно исторически ложные и необоснованные претензии армян на грузинские территории. В частности грузинский край Самцхе-Джавахети, где армяне появились лишь в 1830 г. назван «исконно армянским Джавахком». Более того армяне обещают здесь повторить этнические чистки против грузинского населения, подобно тем, которые организовали армянские боевики против мирного грузинского населения в Абхазии. 

Грузинское политическое руководство и грузинские правоохранительные органы должны обратить внимание на такие антигрузинские материалы как статья в ArmenianReport. Перед нами прямое доказательство подрывной сепаратисткой деятельности армянских националистов в отношении Грузии в Самцхе-Джавахети.

 

 

ამისწ დამწერს და ვინც ასე ფიქრობს რა ? სწორია? 



#23 Share   გადავიდეთ ამ პოსტის ბმულზე
babu

babu

    უხუცესი ლეგიონერი


  • Find Topics
  • გამგეობის წევრი
  • 40078 პოსტი
  • მისამართი:tbilisi
  • წარმოშობა:guria
Армянский национализм и «джавахкский» сепаратизм – что делать грузинам?

12.07.16 23:45

vachiani.jpg

 

 

Армянские СМИ поднимают очередную волну антигрузинской истерии и разжигают сепаратизм в грузинском регионе Самцхе-Джавахети. На этот раз поводом для этого стало преступление, свершенное против армянской семьи. 

10 июля 2016 г. в селе Вачиани Ахалкалакского района Грузии в собственном доме была обнаружена убитой семья армян – 37-летняя мать Офелия Качотян и трое детей, 7, 16 и 18 лет – Сережик, Ася и Армине. По предварительным данным, тела убитых соседи обнаружили не сразу, а через несколько дней с момента убийства. 

Грузинская полиция оперативно задержала подозреваемого в убийстве. Им оказался Нодар Акопян, односельчанин убитых. Подозреваемый признал свою вину. Правоохранительные органы проводят следствие по части «а» пункта 3 статьи 109 Уголовного кодекса Грузии (предумышленное убийство).

Преступление, действительно жуткое. Преступнику, какой бы он национальности не был, нет ни какого оправдания. Казалось бы причем в этом преступлении Грузия, грузинский народ и грузинские власти? 

Но армянские националисты не могли пройти мимо этой истории, чтобы не попытаться разжечь антигрузинскую истерию, а заодно сепаратистские настроения в населенном армянами грузинском крае Самцхе-Джавахети.

С провокационной редакционной статьей под провокационным заголовком «Грузинский шовинизм – что делать армянам?» выступил известный армянский информационный ресурс ArmenianReport.

В статье содержится клевета на грузинских правоохранителей и грузинские власти, якобы на их «предвзятое» расследование преступления.

Издание пишет:

«Уже понятно, что правоохранительные органы Грузии попытаются сделать единственным подозреваемым Акопяна, хотя совершенно очевидно, что хладнокровно расправиться с целой семьей в одиночку невозможно. Да и убивал ли Акопян?» 

Очень странно. Когда в начале 2015 г. в Гюмри была расстреляна армянская семья, причем не 4 а 7 человек, армянские националисты почему то не сомневались, что их убил один единственный человек – Валерий Пермяков. Но там ведь подозревался русский. А здесь у подозреваемого фамилия армянская, и армянские националисты, пытаясь свалить преступление на грузин, тут же начинают возводить подозрения и клевету на власти.

ArmenianReport пишет:

«Может, это дело рук местных грузин, и грузинские правоохранительные органы покрывают его, чтобы не накалять и без того напряженные межнациональные отношения в армянонаселенном Джавакхе? По крайней мере, «наши источники в селе Вачиан, где произошло убийство, в один голос твердят, что убийцами были не местные жители, а заезжие гастролеры – грузины».

Во-первых, по официальным данным в селе Вачиани не живут этнические грузины. Так что «местные грузины» отсутствуют в этом армянском селе как явление.

Правда тут же, противореча самим себе ArmenianReport утверждает, что «наши источники в селе Вачиани, где произошло убийство, в один голос твердят, что убийцами были не местные жители, а заезжие гастролеры – грузины».

Странно, почему доброжелатели из ArmenianReport не поделились координатами, именами и фамилиями этих «источников». Если они действительно знают что-то о преступлении и утверждают, что преступники были не местные, то пусть выступят в качестве свидетелей и помогут найти этих преступников. Ведь если они действительно есть, то недопустимо чтобы они ушли от наказания, какой бы национальности они не были. 

Но если эти «данные источников» не подтвердятся и они голословно, лишь на основании национальной ненависти утверждают, что преступление совершили некие «гастролеры грузины», то это клевета и разжигание межнациональной розни.

Дальше в статье ArmenianReport идут прямые оскорбления и клеветнические измышления на Грузию и грузинский народ. 

«Увы, даже в такой ситуации, когда были убиты ни в чем не повинные люди, грузины показывают свой шовинизм, с которым мы, армяне, особенно проживающие в Джавакхе, знакомы не понаслышке. Достаточно напомнить, как тяжело приходилось джавакхским армянам, когда власти Грузии провели реформу миграционного законодательства, в результате чего десятки тысяч джавакхцев, получившим российское или армянское гражданство ради возможности выезжать на заработки в Россию, стали гостями в собственном доме. И хотя власти Грузии твердили о законодательстве, тем не менее, было понятно, что все эти реформы направлены на ослабление в стране армянского присутствия, на отток армян из Грузии.» 

Все это наглая и беспардонная ложь. От ужесточения миграционного законодательства в Грузии страдали и сами грузины, имевшие гражданство других стран и представители других национальных меньшинств, проживающих в Грузии, в том числе русские и азербайджанцы. Но разве грузинские власти виноваты, что основная масса армян в Самцхе-Джавахети оказались «шибко хитрыми» и оформили себе, кроме грузинского, еще армянское, а иногда и российское гражданство, прекрасно зная, что двойное, тройное гражданство законами Грузии запрещено.

Дальше в своей статье посвященной убийству в Вачиани ArmenianReport пишет:

«Можно напомнить и о том, что в то время, как в остальной Грузии улучшалась социально-экономическая ситуация, в том числе, в азербайджанонаселенном Марнеули, в Джавакхе социально-экономическое положение лишь ухудшалось, что вынуждало армян уезжать из страны.» 

Напомним армянским журналистам, что в Марнеули азербайджанское население стало жить лучше не благодаря «манне с небес», а благодаря упорному труду на земле. Никто не мешает армянам в Сацхе-Джавахети также работать как азербайджанцы. Если они вместо этого предпочитают массово уезжать на заработки «за длинным рублем» в России, то причем здесь грузинские власти?

ArmenianReport вспоминает и недавние инциденты связанные со столкновениями армянской и грузинской молодежи во время, когда армянская община отмечала годовщину мифического «геноцида» армян: 

«Также можно напомнить нежелание грузинских властей расследовать апрельский инцидент в Ахалкалаки, когда на траурную процессию армян, поминавших жертв геноцида, напала толпа подвыпивших грузин. Обидно, но в инциденте обвинили армян, хотя они были пострадавшей стороной.» 

Тут опять ложь. Грузины ни на кого не думали нападать, они спокойно отдыхали за городом, когда в место где они расположились нагрянула толпа армян с их траурно-факельным «геноцидным» шествиями и начала требовать присоединится к их «трауру». Понятное дело что грузин возмутило то, что на их земле пришельцы устанавливают свои порядки и учат хозяев этой земли – грузин - когда им радоваться, а когда «поминать жертв» непонятного «мифического» геноцида.

Нагнетая антигрузинские настроения ArmenianReport затронула и вопрос армянского грузового транзита в Россию по Военно-Грузинской дороге:

«А какие трудности чинят грузины армянским бизнесменам, вынужденным пользоваться контрольно-пропускным пунктом «Верхний Ларс», по которому Армения осуществляет сухопутное сообщение с Россией? Из-за придирок грузинских таможенников и пограничников, требующих взятки, простаивают фуры с армянской продукцией, направляемой на экспорт в Россию, в том числе сельхозтовары.» 

Опять же, где факты!? Как известно власти Грузии борются с коррупцией. Если пограничники и или таможенники требовали от армянских водителей взятки: то что мешает армянским «правдоискателям» пожаловаться в правоохранительные органы. Требующие взятки будут немедленно уволены и привлечены к уголовной ответственности. Но если таких заявлений нет, то значит что таможенники и пограничники имеют законные основания не пускать армянские грузовики в Россию. 

Либо это может быть и ненадлежащим образом оформленные товары, или наличие запрещенных к провозу товаров и материалов. Последнее тоже нельзя сбрасывать со счетов. Как известно грузинские правоохранительные органы неоднократно задерживали армянских граждан, незаконно ввозивших в Грузию радиоактивные вещества. 

Но самое возмутительное то, что использовав в качестве повода уголовное преступление, пусть и жуткое, в конце статьи ArmenianReport напрямую угрожает Грузии сепаратизмом в Сацхе-Джавахети и выдвигает наглые и исторически необоснованные претензии на эту грузинскую землю.

«Не надо забывать, что в составе Грузии находится «исконно армянский» Джавакх, население которого стонет от грузинского беспредела и мечтает воссоединиться с матерью Арменией. Пока Ереван старается не реагировать на чаяния армянского населения Джавакха, но если Тбилиси и дальше будет играть на обострение, будет продолжать игнорировать права и интересы коренного населения Джавакха, то в Армении могут и пересмотреть свое отношение к этому наболевшему и давно назревшему вопросу. Станет ли грузинам от этого лучше?

Вряд ли, а потому одуматься им нужно уже сейчас, пока не стало слишком поздно кусать локти, как это уже произошло с Абхазией и Южной Осетией, навсегда потерянными для картвелов.» 


Т.е. в завершение статьи содержится прямая угроза армянских националистов для Грузии и грузинского народа и абсолютно исторически ложные и необоснованные претензии армян на грузинские территории. В частности грузинский край Самцхе-Джавахети, где армяне появились лишь в 1830 г. назван «исконно армянским Джавахком». Более того армяне обещают здесь повторить этнические чистки против грузинского населения, подобно тем, которые организовали армянские боевики против мирного грузинского населения в Абхазии. 

Грузинское политическое руководство и грузинские правоохранительные органы должны обратить внимание на такие антигрузинские материалы как статья в ArmenianReport. Перед нами прямое доказательство подрывной сепаратисткой деятельности армянских националистов в отношении Грузии в Самцхе-Джавахети.

 

 

ამისწ დამწერს და ვინც ასე ფიქრობს რა ? სწორია? 



#24 Share   გადავიდეთ ამ პოსტის ბმულზე
babu

babu

    უხუცესი ლეგიონერი


  • Find Topics
  • გამგეობის წევრი
  • 40078 პოსტი
  • მისამართი:tbilisi
  • წარმოშობა:guria
Армянский национализм и «джавахкский» сепаратизм – что делать грузинам?

12.07.16 23:45

vachiani.jpg

 

 

Армянские СМИ поднимают очередную волну антигрузинской истерии и разжигают сепаратизм в грузинском регионе Самцхе-Джавахети. На этот раз поводом для этого стало преступление, свершенное против армянской семьи. 

10 июля 2016 г. в селе Вачиани Ахалкалакского района Грузии в собственном доме была обнаружена убитой семья армян – 37-летняя мать Офелия Качотян и трое детей, 7, 16 и 18 лет – Сережик, Ася и Армине. По предварительным данным, тела убитых соседи обнаружили не сразу, а через несколько дней с момента убийства. 

Грузинская полиция оперативно задержала подозреваемого в убийстве. Им оказался Нодар Акопян, односельчанин убитых. Подозреваемый признал свою вину. Правоохранительные органы проводят следствие по части «а» пункта 3 статьи 109 Уголовного кодекса Грузии (предумышленное убийство).

Преступление, действительно жуткое. Преступнику, какой бы он национальности не был, нет ни какого оправдания. Казалось бы причем в этом преступлении Грузия, грузинский народ и грузинские власти? 

Но армянские националисты не могли пройти мимо этой истории, чтобы не попытаться разжечь антигрузинскую истерию, а заодно сепаратистские настроения в населенном армянами грузинском крае Самцхе-Джавахети.

С провокационной редакционной статьей под провокационным заголовком «Грузинский шовинизм – что делать армянам?» выступил известный армянский информационный ресурс ArmenianReport.

В статье содержится клевета на грузинских правоохранителей и грузинские власти, якобы на их «предвзятое» расследование преступления.

Издание пишет:

«Уже понятно, что правоохранительные органы Грузии попытаются сделать единственным подозреваемым Акопяна, хотя совершенно очевидно, что хладнокровно расправиться с целой семьей в одиночку невозможно. Да и убивал ли Акопян?» 

Очень странно. Когда в начале 2015 г. в Гюмри была расстреляна армянская семья, причем не 4 а 7 человек, армянские националисты почему то не сомневались, что их убил один единственный человек – Валерий Пермяков. Но там ведь подозревался русский. А здесь у подозреваемого фамилия армянская, и армянские националисты, пытаясь свалить преступление на грузин, тут же начинают возводить подозрения и клевету на власти.

ArmenianReport пишет:

«Может, это дело рук местных грузин, и грузинские правоохранительные органы покрывают его, чтобы не накалять и без того напряженные межнациональные отношения в армянонаселенном Джавакхе? По крайней мере, «наши источники в селе Вачиан, где произошло убийство, в один голос твердят, что убийцами были не местные жители, а заезжие гастролеры – грузины».

Во-первых, по официальным данным в селе Вачиани не живут этнические грузины. Так что «местные грузины» отсутствуют в этом армянском селе как явление.

Правда тут же, противореча самим себе ArmenianReport утверждает, что «наши источники в селе Вачиани, где произошло убийство, в один голос твердят, что убийцами были не местные жители, а заезжие гастролеры – грузины».

Странно, почему доброжелатели из ArmenianReport не поделились координатами, именами и фамилиями этих «источников». Если они действительно знают что-то о преступлении и утверждают, что преступники были не местные, то пусть выступят в качестве свидетелей и помогут найти этих преступников. Ведь если они действительно есть, то недопустимо чтобы они ушли от наказания, какой бы национальности они не были. 

Но если эти «данные источников» не подтвердятся и они голословно, лишь на основании национальной ненависти утверждают, что преступление совершили некие «гастролеры грузины», то это клевета и разжигание межнациональной розни.

Дальше в статье ArmenianReport идут прямые оскорбления и клеветнические измышления на Грузию и грузинский народ. 

«Увы, даже в такой ситуации, когда были убиты ни в чем не повинные люди, грузины показывают свой шовинизм, с которым мы, армяне, особенно проживающие в Джавакхе, знакомы не понаслышке. Достаточно напомнить, как тяжело приходилось джавакхским армянам, когда власти Грузии провели реформу миграционного законодательства, в результате чего десятки тысяч джавакхцев, получившим российское или армянское гражданство ради возможности выезжать на заработки в Россию, стали гостями в собственном доме. И хотя власти Грузии твердили о законодательстве, тем не менее, было понятно, что все эти реформы направлены на ослабление в стране армянского присутствия, на отток армян из Грузии.» 

Все это наглая и беспардонная ложь. От ужесточения миграционного законодательства в Грузии страдали и сами грузины, имевшие гражданство других стран и представители других национальных меньшинств, проживающих в Грузии, в том числе русские и азербайджанцы. Но разве грузинские власти виноваты, что основная масса армян в Самцхе-Джавахети оказались «шибко хитрыми» и оформили себе, кроме грузинского, еще армянское, а иногда и российское гражданство, прекрасно зная, что двойное, тройное гражданство законами Грузии запрещено.

Дальше в своей статье посвященной убийству в Вачиани ArmenianReport пишет:

«Можно напомнить и о том, что в то время, как в остальной Грузии улучшалась социально-экономическая ситуация, в том числе, в азербайджанонаселенном Марнеули, в Джавакхе социально-экономическое положение лишь ухудшалось, что вынуждало армян уезжать из страны.» 

Напомним армянским журналистам, что в Марнеули азербайджанское население стало жить лучше не благодаря «манне с небес», а благодаря упорному труду на земле. Никто не мешает армянам в Сацхе-Джавахети также работать как азербайджанцы. Если они вместо этого предпочитают массово уезжать на заработки «за длинным рублем» в России, то причем здесь грузинские власти?

ArmenianReport вспоминает и недавние инциденты связанные со столкновениями армянской и грузинской молодежи во время, когда армянская община отмечала годовщину мифического «геноцида» армян: 

«Также можно напомнить нежелание грузинских властей расследовать апрельский инцидент в Ахалкалаки, когда на траурную процессию армян, поминавших жертв геноцида, напала толпа подвыпивших грузин. Обидно, но в инциденте обвинили армян, хотя они были пострадавшей стороной.» 

Тут опять ложь. Грузины ни на кого не думали нападать, они спокойно отдыхали за городом, когда в место где они расположились нагрянула толпа армян с их траурно-факельным «геноцидным» шествиями и начала требовать присоединится к их «трауру». Понятное дело что грузин возмутило то, что на их земле пришельцы устанавливают свои порядки и учат хозяев этой земли – грузин - когда им радоваться, а когда «поминать жертв» непонятного «мифического» геноцида.

Нагнетая антигрузинские настроения ArmenianReport затронула и вопрос армянского грузового транзита в Россию по Военно-Грузинской дороге:

«А какие трудности чинят грузины армянским бизнесменам, вынужденным пользоваться контрольно-пропускным пунктом «Верхний Ларс», по которому Армения осуществляет сухопутное сообщение с Россией? Из-за придирок грузинских таможенников и пограничников, требующих взятки, простаивают фуры с армянской продукцией, направляемой на экспорт в Россию, в том числе сельхозтовары.» 

Опять же, где факты!? Как известно власти Грузии борются с коррупцией. Если пограничники и или таможенники требовали от армянских водителей взятки: то что мешает армянским «правдоискателям» пожаловаться в правоохранительные органы. Требующие взятки будут немедленно уволены и привлечены к уголовной ответственности. Но если таких заявлений нет, то значит что таможенники и пограничники имеют законные основания не пускать армянские грузовики в Россию. 

Либо это может быть и ненадлежащим образом оформленные товары, или наличие запрещенных к провозу товаров и материалов. Последнее тоже нельзя сбрасывать со счетов. Как известно грузинские правоохранительные органы неоднократно задерживали армянских граждан, незаконно ввозивших в Грузию радиоактивные вещества. 

Но самое возмутительное то, что использовав в качестве повода уголовное преступление, пусть и жуткое, в конце статьи ArmenianReport напрямую угрожает Грузии сепаратизмом в Сацхе-Джавахети и выдвигает наглые и исторически необоснованные претензии на эту грузинскую землю.

«Не надо забывать, что в составе Грузии находится «исконно армянский» Джавакх, население которого стонет от грузинского беспредела и мечтает воссоединиться с матерью Арменией. Пока Ереван старается не реагировать на чаяния армянского населения Джавакха, но если Тбилиси и дальше будет играть на обострение, будет продолжать игнорировать права и интересы коренного населения Джавакха, то в Армении могут и пересмотреть свое отношение к этому наболевшему и давно назревшему вопросу. Станет ли грузинам от этого лучше?

Вряд ли, а потому одуматься им нужно уже сейчас, пока не стало слишком поздно кусать локти, как это уже произошло с Абхазией и Южной Осетией, навсегда потерянными для картвелов.» 


Т.е. в завершение статьи содержится прямая угроза армянских националистов для Грузии и грузинского народа и абсолютно исторически ложные и необоснованные претензии армян на грузинские территории. В частности грузинский край Самцхе-Джавахети, где армяне появились лишь в 1830 г. назван «исконно армянским Джавахком». Более того армяне обещают здесь повторить этнические чистки против грузинского населения, подобно тем, которые организовали армянские боевики против мирного грузинского населения в Абхазии. 

Грузинское политическое руководство и грузинские правоохранительные органы должны обратить внимание на такие антигрузинские материалы как статья в ArmenianReport. Перед нами прямое доказательство подрывной сепаратисткой деятельности армянских националистов в отношении Грузии в Самцхе-Джавахети.

 

 

ამისწ დამწერს და ვინც ასე ფიქრობს რა ? სწორია? 



#25 Share   გადავიდეთ ამ პოსტის ბმულზე
babu

babu

    უხუცესი ლეგიონერი


  • Find Topics
  • გამგეობის წევრი
  • 40078 პოსტი
  • მისამართი:tbilisi
  • წარმოშობა:guria
По приглашению армянской общины, юноши из Армении отдохнули в Абхазии
%D4%B1%D5%A2%D5%AD%D5%A1%D5%A6%D5%AB%D5%

По приглашению армянской общины Абхазии, 15 юношей в возрасте 14-17 лет из числа  активных принимающих семей программы «Ари тун-2015» и Союза добровольцев «Еркрапа» с 20 июня по 8 июля (вследствие закрытия автодороги Степанцминда-Ларс взамен 10 предусмотренных дней провели там 18) провели летний отдых в Абхазии. Группу сопровождала Лилит Мовсисян. Дорогу Ереван-Абхазия  оплатила Ереванская мэрия. 

Летний отдых юношей из Армении в Абхазии стало возможным осуществить благодаря усилиям спонсора Алика Миносяна и заместителя руководителя армянской общины Абхазии Хачика Минасяна.

В Абхазии юноши гостили в доме Каро и Анаит Бостанджянов. Директор стадиона и футбольного клуба «Алахадзе», певец, продюсер, благотворитель, бизнесмен Каро Бостанджян с супругой 18 дней подряд принимали в своем доме юношей из Армении.

Дни пребывания там были насыщены прекрасными, яркими, незабываемыми впечатлениями, новыми знакомствами. Члены общины сделали все возможное, чтобы гости чувствовали себя радостно и беспечно, наслаждались гостеприимством семьи армян Диаспоры. Были организованы экскурсии по достопримечательным, историко-культурным местам Абхазии – пещерный комплекс Нового Афона, озеро Рица, где юноши познакомились с традициями, бытом Абхазии и попробовали абхазские традиционные блюда. Была организована морская экскурсия в прибрежные районы Гагры.

Была также организована экскурсия в квартал Старой Гагры, где подростки познакомились с древними местами города, развалинами крепости основателя Гагры принца Олденбурга.

На стадионе «Алахадзе» юноши провели несколько футбольных игр с сельский детворой, с которой подружились. Они также посетили недавно открытую в Гагре армянскую церковь Св. Всеспасителя и получили благословение иерея Седрака.

В последний день отдыха на берегу моря был организован прощальный костер, тем самым завершив незабываемый летний отдых юношей из Армении в Абхазии.

«Возвратились в Ереван с прекрасными впечатлениями. 18 дней мы находились в очень теплой атмосфере, где принимающая сторона старалась сделать все, чтобы наши дни проходили интересно и содержательно. Даже водитель Акоп, возивший нас на экскурсии, пытался чем-то быть  нам полезным», – в беседе с «Армяне сегодня» отметила Лилит Мовсисян, выразив благодарность всем, кто в эти дни был рядом с ними.

Вследствие закрытия дороги Степанцминда-Ларс юноши из Абхазии отправились в Краснодар, чтобы возвратиться в Армению авиарейсом Краснодар-Ереван, что стало возможным благодаря усилиям министра транспорта и связи РА Гагика Бегларяна.

В Краснодаре юношей встретили заместитель руководителя армянской общины Пашкова Геворг Серобян и директор Армянского культурного центра, главный хореограф танцевального ансамбля «Арин берд» Алекс Дноян. При содействии армянской общины и Андрея Амусова они на 12   часов приютили юношей из Армении и постарались сделать время ожидания интересным и памятным.

Восьмого июля юноши возвратились в Ереван с приятными воспоминаниями и замечательными впечатлениями.

%D5%AF%D6%80%D5%A1%D5%BD%D5%B6%D5%B8%D5%%D4%BF%D6%80%D5%A1%D5%BD%D5%B6%D5%B8%D5%

მე არაფერ კომენტარს არ ვაკეთებ . ისე ამათ რო მოუტყან ყველაფერი. (ძალიან დიდი ბოდიში მარა ,ვერ შევიკავე თავი. კიდე ძმობაზე გველაპარაკებიან და აქეთ პრეტენზიები აქვთ). ახია ჩვენზე.

 



#26 Share   გადავიდეთ ამ პოსტის ბმულზე
babu

babu

    უხუცესი ლეგიონერი


  • Find Topics
  • გამგეობის წევრი
  • 40078 პოსტი
  • მისამართი:tbilisi
  • წარმოშობა:guria
ter_sedrak-1-800x445.jpg
Армянская церковь официально поддержала сепаратизм и этнические чистки в грузинской Абхазии

Как известно Армянская апостольская церковь (ААЦ) жестко централизованная структура. Мнение, которое высказывает любой священник этой церкви по политическим вопросам, является не его личным мнением, а официальной позицией церкви.

Поэтому армянские священники на многие политические вопросы, особенно за пределами Армении, традиционно отвечают абстрактно и «обтекаемо», особенно если не знают о позиции своего священноначалия в Эчмиадзине. Если же они эту позицию знают, то в соответствие с этой позицией излагают свои взгляды четко и конкретно.

Но, исходя из слов одного из священнослужителей ААЦ подтверждается враждебность этой религиозной структуры грузинскому государству и грузинскому народу.

Так настоятель армянской церкви в оккупированной сепаратистской Абхазии, в городе Гагра, так называемый «духовный пастырь армян Абхазии» Тер-Седрак (Азнавурян) в интервью сепаратистскому информационному порталу Abkhazia News заявил следующее: «Я хочу видеть Абхазию процветающей, этот сильный и воинственный народ во истину заслужил право на независимость и государственность Абхазской Республики».

Грузинские власти в связи с этим заявлением Тер-Седрака (Азнавурян) должны потребовать от главы Епархии ААЦ в Грузии епископа Вазгена Мирзаханяна и католикоса всех армян Гарегина ІІ четкого разъяснения:

1. Являются ли слова священника ААЦ Тер-Седрака (Азнавуряна) относительно «независимости» грузинской Абхазии официальной позицией армянской апостольской церкви?

2. Если да, то как может структура, открыто поддерживающая сепаратизм, терроризм и этнические чистки проводить свою детальность в Грузии, пользовался немыслимыми льготами как религиозная организация да еще абсолютно необоснованно выдвигать претензии на 442 грузинских храма?

3. Значат ли слова Тер-Седрака (Азнавурян) то, что в случае передачи армянской церкви 442 храмов как того требует Епархия ААЦ в Грузии территории где расположены эти храмы будет также изгнано все грузинское население также, как оно изгнано из Абхазии?

Грузия и грузинский народ должны получить четкие ответы на вышеуказанные вопросы.

В зависимости от этих ответов грузинские власти должны принять решение как им реагировать на подрывную и антигосударственную деятельность ААЦ на территории Грузии.

Но по любому грузинские власти должны потребовать от ААЦ немедленно отозвать Тер-Седрака (Азнавуряна) с оккупированной территории Грузии (Абхазии) и запретить ему заниматься здесь священнической деятельностью.

Тем более что во время «четырехдневной войны» в Карабахе поддерживающий сепаратизм в Грузии Тер-Седрак (Азнавурян) выступил с поддержкой сепаратизма и оккупации территорий дружественного Грузии Азербайджана. Вот его заявление, в социальных сетях опубликованное в апреле 2016 г. которое сопровождает фото самого Тер-Седрака (Азнавуряна) с сепаратистским флагом так называемого «Арцаха»:

«Дорогие братья и сестры! Армянская Апостольская Церковь Всеспасителя (Сурб Аменаперкич) в г. Гагра организовывает сбор пожертвований для оказания помощи семьям погибших и раненным в результате масштабных военных действий вдоль линии соприкосновения ВС НКР и Азербайджана, а также для восстановления населённых пунктов. Давайте не останемся без участия и присоединимся к всенародной помощи. Выполним наш священный долг и поддержим Арцах нашими честными и сердечными пожертвованиями. Желающие оказать любую благотворительную помощь могут связаться с Тер-Седраком. Телефон для информации +7(940) 77 55 422»

Дальнейшее пребывание как священнослужителя ААЦ в Абхазии Тер-Седрака (Азнавуряна), открыто пропагандирующего сепаратизм будет рассматриваться как показатель враждебности ААЦ к грузинскому государству и грузинскому народу.
Источник: kavkazplus.com



#27 Share   გადავიდეთ ამ პოსტის ბმულზე
babu

babu

    უხუცესი ლეგიონერი


  • Find Topics
  • გამგეობის წევრი
  • 40078 პოსტი
  • მისამართი:tbilisi
  • წარმოშობა:guria
«Шестеро армян изнасиловали 16-летнюю грузинку…» - зверства батальона Баграмяна в Грузии

Дата 19.05.16, 14:30

Размер шрифта : - / +

baqr1.png

…Моего мужа Серго протащили и прижали к дереву. Одна абхазка, повариха по имени Зоя Цвизба принесла лоток, наполненный солью. Взяв нож, она начала наносить мужу раны. Потом пригоршнями стала сыпать ему на раны соль. Они пытали его в течение 10 минут. Затем заставили одного грузинского юношу (потом они убили его) выкопать трактором яму. Мужа бросили в яму и закопали заживо. Мне запомнились только одни слова, сказанные им перед тем, как он оказался погребен под грудой щебня и песка: «Дали, позаботься о ребенке!».

23 июля 1992 года сепаратистский режим, возглавляемый Владиславом Ардзинбой, распространил заявление о восстановлении конституции 1925 года. Тем самым Абхазия показала, что полностью отделилась от Грузии. Решение сепаратистского руководства немедленно было поддержано армянской фракцией Альберта Тополяна. На территории Абхазии фактически перестала действовать конституция Автономной Республики. Начавшиеся противостояния между центром и регионом вылились в военные операции.

14 августа 1992 года подразделения Внутренних войск Грузии перешли административную границу Зугдиди-Гали. Второе столкновение произошло в поселке Агудзера Гульрипшского района. В ходе этого столкновения был уничтожен один бронированный автомобиль. Столкновения происходили и в селах Гульрипшского района. Один грузин был ранен, а абхазы потеряли одного бойца. Таким образом, первое столкновение произошло в районе Очамчира.

Грузинские войска перекрыли дорогу в Сухуми. В тот же день абхазы, подорвав мост в Тамыше, отступили после непродолжительной борьбы. Несмотря на то, что грузины подошли к Сухуми, до 15 августа они не входили в город. В это время между обеими сторонами начались интенсивные переговоры с участием их лидеров. Однако на этих переговорах не было достигнуто общего согласия.

Первая стычка произошла в сухумском районе Красный мост с местными грузинскими группировками «Мхедрион». Обе стороны понесли потери. Несмотря на то, что сепаратистские силы оказывали сопротивление, грузинские военные подразделения вытеснили абхазские силы из города, после чего двинулись вдоль реки Гумиста. В итоге, 18 августа грузинские войска вошли в город, и в 12:30 без боя захватили здание Верховного Совета. Покинувший к тому времени город Ардзинба перенес сепаратистское правительство в Гудауту.

Для восстановления контроля над Абхазией Грузия, наряду с сухопутными операциями утром 15 августа начала высадку морского десанта на севере Абхазии. Целью грузинского десанта, высадившегося в поселке Цандрипш Гагринского района, было взять под контроль грузино-российскую границу. Сепаратисты попали в окружение. Группа сепаратистов из 100 человек, приблизившись с берега к кораблям, начала обстреливать грузин. Как показало расследование, в этой группе наряду с абхазами принимали участие и армянские бойцы.

В первые минуты операции погиб один грузинский боец, несколько солдат батальона были ранены. В тот же день при поддержке бронетехники грузины вошли в поселок Леселидзе. На грузино-российской границе был поднят грузинский флаг. 19 августа другие подразделения грузинской армии высадились десантом в район Гагры, где в основном жили грузины, и без боя взяли под свой контроль Колхиду.

baqr5.png

Абхазы были взяты в окружение и разделились на две части. Это в итоге привело к тому, что во время грузино-абхазской войны образовались два фронта – восточный и западный. В то же время в ряды грузинской армии начали вступать грузины, живущие в Абхазии. После захвата Гагры, сепаратистский режим в Гудауте, можно сказать, оказался в блокаде. Таким образом, в начале войны был восстановлен контроль над восемью селами Гагринского района, где компактно проживали армяне (эти села вновь были захвачены силами абхазских сепаратистов при поддержке бойцов, прибывших из разных регионов России, лишь 6 октября 1992 года). Абхазы контролировали только область Нового Афона.

В тот период у сепаратистов не было систематизированных военных соединений (они были созданы 11 октября 1992 года). Сначала на востоке республики были сформированы группы, избравшие партизанскую тактику, которые оказывали сопротивление в отдельных селах. Затем они стали именовать себя восточным фронтом. Армяне заявляют, что в тот период войны, т.е. в ее начале, они придерживались «нейтралитета». По их словам, они переориентировались в сторону абхазов после того, как грузины начали вести против них операции, и заявляют, что именно тогда заняли проабхазскую позицию. Однако, расследование показало, что все было как раз наоборот.

Так, грузинские силы «Мхедрион», остановившись в армянских селах, до конца августа призывали их население вступать в ряды грузинской армии, чтобы воевать на стороне грузин против абхазских сепаратистов.

Вспоминает Абян Хамазасп - житель села Салма Гагринского района, который был бойцом армянского батальона в 1992-1993 гг.: «Никто их нашего села не вступил в ряды захватнической грузинской армии, никто из нас не стал вооружаться против нашей родины – Абхазии. Часть молодежи уехала в Россию, оставшиеся сельчане старались защищать свои дома, наше село от грабителей, погромщиков. Уже на второй день войны местные грузины, сваны и мегрелы перестали здороваться с нами…».

baqr2.png

Если бы эти слова сказал какой-нибудь террорист, вступивший в армянскую армию, приехав из-за рубежа, это было бы не столь удивительно. Однако это сказал гражданин Грузии, житель села Салма. Гражданин Грузии называет свою же страну агрессором, и не борется вместе с ней против врага, а, наоборот, вступает в армянскую армию, выступающую на стороне абхазских сепаратистов. Это было ни что иное, как предательство Родины – Грузии. Это дало грузинскому правительству право нейтрализовать изменников.

Неудивительно, что слова Хамазаспа подтверждаются и его командиром. Вот что говорит организатор армянского батальона, командовавший им на протяжении всей войны Вагаршак Косян: «… Ни один из молодых армян села не взял в руки автомат и не стал вставать на сторону захватчиков в войне против абхазского народа. Наоборот, армяне в оккупированных селах, доказав любовь к родине – Абхазии, создали партизанские отряды…»

Как показало расследование, как и в районе Лабра, так и в Гаграх, армяне столкнулись с грузинами.

Рассказывает один из первых организаторов, действовавших в начале войны, житель поселка Цандрипша Гаргинского района, начальник по обеспечению батальона Сергей Забелян: «Когда я услышал, что в городе Гагры началась война, я сразу пришел в свой дом в Цандрипше. Когда я пришел домой, увидел, что грузинские десанты высаживаются на баржи, катера и «кометы». Наряду с тяжелой техникой высадились до 300 десантников. Среди тех, кто оказал сопротивление, были Виталий Чирикбая, Заур Багателия, В.Капш и другие».

Как видно из этого, Забелян, срочно приехавший в Цандрипш, начал в Гаграх немедленно собирать армян для выступления против грузинских ВС.

«Вооруженные группировки начали формироваться в самом начале войны. Утром, когда в поселке началась операция, нас уже было 200 человек. Но у нас было недостаточно оружия. Поэтому я дал приказ разойтись. У нас осталась группа из 20 человек, вооруженных охотничьими ружьями. Группа участвовала в операции сопротивления грузинским войскам. Мы наблюдали за хорошим боем в начале войны. Вообще, в начале войны армяне мало воевали, потому что у них не было никакого оружия».

Неслучайно в грузинских источниках говорится о том, что 15 августа к бою были готовы 200 армян. Первую атаку совершила группа из 20 человек, организованная в одном из сел Гудаутского района. Вполне вероятно, что это и была группа Сергея Забеляна.

baqr3.png

Одновременно с переездом сепаратистского режима в Гудауту переехал и «Крунк» с его руководством. А Тополян призывал армян Абхазии к протесту против грузинских войск. Как следует из источников и рассказов Забеляна, неучастие армян в местных столкновениях было связано с нехваткой у них оружия.

Конечно, в начале конфликта Грузия все еще не воспринимала армян, как проабхазски настроенную силу, а потому до создания батальона Баграмяна их участие в боевых операциях в виде сплоченного батальона (за исключением отдельных группировок) было практически незаметно. Однако, «Крунк» и «Маштоц» и не могли вооружаться в то время, как в военных операциях верх одерживали грузины. Для этого, как отмечалось ранее, «Маштоц» отказался от ведения своей «культурно-благотворительной» деятельности, и превратился в тайную военную организацию. В свою очередь и «Крунк», систематизировав деятельность, укрепил в организации лидерство Альберта Тополяна. То, что до создания батальона Баграмяна действующие малые группировки армян испытывали нехватку оружия было напрямую связано с тем, что они не могли объединиться вокруг единого лидера. Об этом говорит Вагаршак Косян.

На вопрос журналиста Лаврентия Амшенцнина: «Правда ли, что армяне начали вооружаться только в феврале-марте 1993 года?» Ваграшак Косян ответил следующее: «Объективная основа для создания армянских вооруженных подразделений сформировалась задолго до этого, де-факто она уже была создана. Фактически подразделения были созданы еще до этого! Во всех армянских селах были созданы группы самообороны и они вошли в состав отдельных подразделений абхазской армии. Для того, чтобы действовать, скоординировано, понимая друг друга, в их интересах было перейти под единое руководство».

В итоге, в ходе операций, начавшихся 14 августа силы грузинской полиции и Национальной гвардии, за пять дней захватили четыре города из шести, за исключением территорий, большую часть населения которых составляли абхазы, заняв, таким образом, основную часть региона. Можно сказать, что тогда впервые за каких-то полмесяца под контроль грузин перешли все села района, населенные армянами, а также города, в которых сосредоточилась основная часть населения: Гагры, Сухуми и Гульрипш.

Как указано выше, армянские подразделения, как единое объединение, начали свою деятельность именно как провокаторские группы. Как показало расследование, в первую очередь вооружились армяне Гагры. Руководство «Маштоц», созвав срочное заседание гаргринской общины армян, приняло официальное решение о поддержке сепаратистского режима и участии армян в военных операциях на стороне сепаратистов.

До начала военных операций руководители «Маштоц» Арсен Чакрян и Аведис Косян приступили к большой пропагандистской деятельности, в особенности в Алахадзы и Гандиати. Таким образом, армянское население этих городов, под предлогом слухов, распространяемых провокаторами из армянской общины, не разобравшись, что к чему, начало вооружаться, чтобы защитить себя от «погромов», которые «могут устроить соседи-грузины».

Отметим, что поскольку надвигалась зима, горные дороги были закрыты. С этой стороны, если бы грузины и правда вели бы против армян грязную политику, то они помещали бы им перейти границу с Россией, и, таким образом, вместе с местными абхазами не спаслись бы от зимы и армяне.

Вот как Вагаршак рассказывает о том, как вооружались армяне в Гаграх: «…Я с первого дня принимал участие в гагринских событиях. После захвата Гагр грузинской армией, я фактически скрывался в нашем селе. На некоторое время я уходил в лес, остальное время проводил дома… Вообще, до захвата Гагр грузинами, к зданию администрации города приходили толпы армян, кто с оружием, кто – без… Когда я пришел в село, я начал подготавливать сначала родственников, затем остальных мужчин. Затем были привлечены другие ребята… так скажем, единомышленники. Первое боевое крещение мы прошли в бою за Гагры. Во время боя враг понес потери…».

baqr4.png

Отметим, что впоследствии командир батальона Баграмяна Вагаршак Косян отличился особой жестокостью по отношению к грузинам. К тому времени, когда грузинский десант высадился в Гаграх, Вагаршак уже сколотил вокруг себя провокаторские группы.

Когда в сентябре в такую группу вошел специалист оружейного завода Очамчирского района, это еще более воодушевило Вагаршака. Он каждый день проводил ссобрания, на которых обсуждалось, какие бы новые провокации устроить против грузин, при этом все действия расписывались буквально пошагово. Армянские силы начали систематизировано проводить против грузинской армии и гражданского населения операции провокационного характера, как это было в селе Лабра Очамчирского района.

Свидетель Кварцхава Гвали Джемалович:

- … Я знаю много фактов о тех убийствах, грабежах и поджогах домов, которые совершали армяне под руководством председателя колхоза в Лабре Авеляна Ардаша Арутюновича… По поручению Авеляна армяне, якобы с целью отправки их в Зугдиди, собрали 70 грузин в доме моего дяди Кварацхели Бориса. Люди пришли туда со своими пожитками. Затем пришли армяне и забрали все их вещи. Шестеро армян изнасиловали одну 16-летнюю грузинскую девушку… Армяне убили русскую женщину, вступившуюся за эту девушку. Истерзанную девушку отнесли к забору. После этого ее больше никто не видел… Я также знаю, что армяне убили четверых: Чхетиани Гелева, Кварацхели Шалико, Кваратцхели Кака и еще одного 50-летнего мужчину из Сухуми. Все они были убиты 7 октября. Все четыре трупа они бросили в доме Чхетиани Гедева и подожгли дом…

Свидетель Чубинидзе Валера Фомич:

- … В селе Пшави армянами из села Лабра Очамчирского района были убиты 26 человек…

Как следует из показаний свидетелей, не грузины жестоко обращались с армянами, а совсем наоборот, армяне из Лабры проявили особую жестокость по отношению к грузинам. Так что, как отмечалось выше, армянам было достаточно использовать ложные предлоги, чтобы начать вооружаться против грузин.

(Продолжение следует)



#28 Share   გადავიდეთ ამ პოსტის ბმულზე
babu

babu

    უხუცესი ლეგიონერი


  • Find Topics
  • გამგეობის წევრი
  • 40078 პოსტი
  • მისამართი:tbilisi
  • წარმოშობა:guria
ALL მედია ვარდან სედრაკიანი: 2008 წლის ომით ჩვენც უნდა გვესარგებლა და ჯავახეთში ჯარი შეგვეყვანა
By CTV.GE on ივნისი 2, 20150 Comments
 

“2008 წელს “სამხრეთ ოსეთში” მიმდინარე ომისას ჩვენ კარგი შესაძლებლობა გვქონდა სამცხე ჯავახეთში ჩვენი ჯარი შეგვეყვანა” – აცხადებს სომხეთის პრეზიდენტობის ერთ-ერთი კანდიდატი.

ვარდან სედრაკიანის აზრით ერევანს ამის გაკეთების საბაბიც ჰქონდა. საკუთარი მოქალაქეების დაცვის მიზნით. 

“მაშინ საქართველო სომხური ჯარის გასაყვანად უფრო მეტ დათმობაზე წამოვიდოდა ჩვენთან, მათ შორის ამ რეგიონის სტატუსთან დაკავშირებით. შეგვეძლო მიგვეღწია იმისთვის, რომ ყველა ადგილობრივ ორგანოში მმართველი სომეხი ყოფილიყო” – აცხადებს სედრაკიანი.

პრეზიდენტობის კანდიდატი იმედოვნებს რომ მსგავსი შესაძლებლობა სომხეთს კიდევ მიეცემა.

“ამ შანსის მოცემაზე მეტყველებს საქართველოს პრემიერ-მინისტრის ბიძინა ივანიშვილის ცოტახნისწინანდელი განცხადება სომხებზე” – დასძინა სააგენტო “რეგნუმთან” ინტერვიუში სედრაკიანმა.

თუმცა ივანიშვილის რა განცხადებას გულისხმობდა ვარდან სედრაკიანი ეს არ დაუკონკრეტებია.

https://www.geworld.ge/

 



#29 Share   გადავიდეთ ამ პოსტის ბმულზე
mantis

mantis

    დელეგატი


  • Find Topics
  • ლეგიონერი
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 4337 პოსტი
  • მისამართი:თბილისთან ახლოს
  • წარმოშობა:თბილისთან ახლოს

არც გაატრაკოს სედრაკამ რა მაგას ხო არ უნდა საკუთარი ერბოკვერცხის მირთმევა 



#30 Share   გადავიდეთ ამ პოსტის ბმულზე
Oto

Oto

    კანდიდატუსი


  • Find Topics
  • ლეგიონერი
  • PipPipPipPipPipPipPip
  • 936 პოსტი
  • მისამართი:თბილისი
  • წარმოშობა:ქუთაისი

ტრაკის თამაშს როდის დაანებებენ თავს !!!

:@  :@@







0 წევრი ათვალიერებს ამ თემას

0 წევრი, 0 სტუმარი

0%
მზადდება მინიატურა
ატვირთვის შეწყვეტა

ატვირთული ვიდეოს ბმული ჩავსვათ პოსტში?