Jump to content


  • Please log in to reply
ამ თემას აქვს 31 გამოხმაურება

#1
babu

babu

    უხუცესი ლეგიონერი

  • გამგეობის წევრი
  • 29072 პოსტი
  • 81 მადლობა
  • ასაკი:52
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:guria

    დედა

     

    დედაზე მე ისეთი რა უნდა ვთქვა, მაგრამ ჩემი მოსაყოლი მაინც უნდა მოვყვე.
    შარშან, გვიან შემოდგომაზე, ნოემბერში, ჩემს სოფელში ჩავედი. დამხვდა საცოდავი დედაჩემი _ თითებდამჭკნარი, მაჯებდაწვრილებული. მაინც მიღიმოდა და ისე მეუბნებოდა,_ ხან ვწევარ, შვილო, ხან აი, ასე დავრაცრაცებო.
    ვიყავი ერთ ღამეს და ერთ დღეს _ თითქოს ეზო-ყორის მოწესრიგებით გართული, სინამდვილეში რაღაც ცოდვით შეწუხებული. მეორე საღამოს, უკვე შებინდებულზე, წამოვედი.
    ჩვენი რკინიგზის სადგურამდე ოთხ კილომეტრამდე გზა არის, სულ თავქვე-თავქვე, აქედან კიდევ აღმართი. გამიმართა დედაჩემმა ძველებური ფარანი, ამინთო,_ სადგურში რომ ჩახვალ, მორიგესთან დატოვე და ვინმეს ამოვატანინებ მერეო. დავიწყე მე სიცილი,_ რა ფარანი მინდა, დედა, ორმოცი წელიწადია, ამ გზაზე დავდივარ, სულ ქვა-ქვა ვიცი-მეთქი ყველაფერი. _არაო, შვილოო, ახლა სულ შეცვლილია, სად რას აკეთებენ, სად რასო, თან მოლინჭყულია, ფეხი ცურავსო. ბევრი მეხვეწა, მაგრამ არ წამოვიღე ის ფარანი. გამომაცილა კი კარგა მანძილზე, სანამ დიდი დაღმართი არ დაიწყებოდა. მომყვებოდა იმ წკვარამში, მინათებდა გზას და თან სულ მარიგებდა დედურად. დიდ დაღმართთან თვითონვე შეჩერდა, ასწია ფარანი ცოტაზე,_ წაიღე, შვილოო,_ შემეხვეწა ერთხელაც. მე გადავკოცნე ღიმილით _ წადი-მეთქი ახლა! _ მივაბრუნე, თითქოს გაბრუნდა, წავიდა კიდეც, მივიხედე და დგას ისევ, მაღლა უჭირავს ფარანი, მეორე ხელიც შეუშველებია. _წადი-მეთქი, წადი! გაბრუნდა, წავიდა. მე თავქვე დავეშვი. ზურგჩანთა მკიდია, თითქმის მივრბივარ, მივიხედავ უკან და რამდენსაც მივიხედავ, იმ წკვარამში ის ფარნის შუქი ისევ ერთ ადგილას დგას, ალბათ, მეჩვენება-მეთქი, გავჩერდები, ვაკვირდები, შუქი მაინც არ იძვრის.
    _ დე-დაა! დე-დაა!
    არავითარი ჩქამი! ნიავი სახეში მცემს, ჩემი ხმა იქამდე ვერ აღწევს.
    ისე ჩავედი სადგურში, ისე ავედი მატარებელში, ის შუქი მხოლოდ პატარავდებოდა და არ იძვროდა. ვუყურებდი ვაგონის ფანჯრიდანაც და ვწყრებოდი დედების სიჯიუტეზე.
    ის კი იყო და ის _ ცოცხალი აღარ მინახავს დედაჩემი. დეკემბრის თექვსმეტში, ღამით, თერთმეტ საათზე, უწვალებლივ დაელია სული და დამრჩა ამ ფარნის შუქი სამუდამო დარდად.
    რატომ იდგა იქ, იმ აღმართის თავზე, სიბნელეში და სიცივეში იმდენ ხანს? ნუთუ მართლა იმას ფიქრობდა, რომ ცოტათი მაინც მინათებდა ფარნით გზას?! ნუთუ ეგონა, ცუდი რომ რამე მომწეოდა, უთუოდ მისწვდებოდა ქვემოდან ხმა?! თუ სულაც ცუდად გახდა, ჩაჯდა, ვეღარ წამოდგა და იყო ასე, _ ფარანზე დაყრდნობილი?! კიდევ უარესი _ სამუდამოდ ხომ არ მეთხოვებოდა იმ ფარნით?!
    დავუნთებ ხოლმე სანთელს, დავიჩოქებ, მაგრამ ვერაფერს ვშველი ჩემს დარდს...
    10530670_1531112910501388_30723926301730
    რეზო ინანიშვილი შვილიშვილებთან ერთად


    • 0

    #2
    gorda

    gorda

      კანდიდატუსი

    • კლუბის წევრი
    • 1036 პოსტი
    • 3 მადლობა
  • ასაკი:44
    • მისამართი:თბილისი
    • წარმოშობა:თბილისი

    დედა!!! :bravo:


    • 0

    #3
    Tirifoneli

    Tirifoneli

      პრეფექტი

    • ლეგიონერი
    • PipPipPipPipPipPipPipPip
    • 1508 პოსტი
    • 2 მადლობა
  • ასაკი:27
    • მისამართი:გორი-თბილისი
    • წარმოშობა:ქართლი, ტირიფონის ველი.
      :((  :0025:

    • 0

    #4
    babu

    babu

      უხუცესი ლეგიონერი

    • გამგეობის წევრი
    • 29072 პოსტი
    • 81 მადლობა
  • ასაკი:52
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:guria

    არ ვიცი რატომ ,მაგრამ ალბათ უამრავჯერ მაქვს გადაკითხული, და ყოველთვის რაღაცნაირად ტანში ჟრუანტელი მივლის. რაღაცნაირად ყელში ბურთივით მეჩრება ...დარდი მაწვება ტო.

    არავის გისურვებთ ამის განცდას.

     

    "ის შუქი მხოლოდ პატარავდებოდა და არ იძვროდა. ვუყურებდი ვაგონის ფანჯრიდანაც და ვწყრებოდი დედების სიჯიუტეზე.
    ის კი იყო და იყო _ ცოცხალი აღარ მინახავს დედაჩემი. დეკემბრის თექვსმეტში, ღამით, თერთმეტ საათზე, უწვალებლივ დაელია სული და დამრჩა ამ ფარნის შუქი სამუდამო დარდად.
    რატომ იდგა იქ, იმ აღმართის თავზე, სიბნელეში და სიცივეში იმდენ ხანს? ნუთუ მართლა იმას ფიქრობდა, რომ ცოტათი მაინც მინათებდა ფარნით გზას?! ნუთუ ეგონა, ცუდი რომ რამე მომწეოდა, უთუოდ მისწვდებოდა ქვემოდან ხმა?! თუ სულაც ცუდად გახდა, ჩაჯდა, ვეღარ წამოდგა და იყო ასე, _ ფარანზე დაყრდნობილი?! კიდევ უარესი _ სამუდამოდ ხომ არ მეთხოვებოდა იმ ფარნით?!
    დავუნთებ ხოლმე სანთელს, დავიჩოქებ, მაგრამ ვერაფერს ვშველი ჩემს დარდს..."

     


    • 0

    #5
    machara

    machara

      ლეგიონერი

    • ფორუმის წევრი
    • Pip
    • 10 პოსტი
    • 0 მადლობა
  • ასაკი:25
    • მისამართი:გორი
    • წარმოშობა:ქართლი

    ცრემლები მომერიაა :(( 


    • 0

    #6
    babu

    babu

      უხუცესი ლეგიონერი

    • გამგეობის წევრი
    • 29072 პოსტი
    • 81 მადლობა
  • ასაკი:52
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:guria

    ხო რაღაცნაირად ბურთი გამეჩხირა ყელში....


    • 0

    #7
    babu

    babu

      უხუცესი ლეგიონერი

    • გამგეობის წევრი
    • 29072 პოსტი
    • 81 მადლობა
  • ასაკი:52
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:guria
    11817156_872498686119956_460778313248417

    დამჭკნარი ხელები, სპეტაკი თმები,
    ბაგეზე დამდნარი ღიმილის სითბო,
    უსაზღვროდ კეთილი, ბავშვური თვალებით,
    წარსულის ფიქრებთან დარჩენას ითხოვს,
    ძილში ესიზმრება დედულ–მამულეთი,
    სოფლის ორღობეებს ჩაივლის თითქოს,
    მერე ჭასთან მივა, მოსვამს ცივ ჭის წყალს და
    თავისი წარსულის მზეზე სულს ითბობს,
    ლოცვით იღვიძებს და უფალს ეფერება
    მასთან საუბარით ნატკენ გულს ირთობს
    სულში სინანულის ცრემლი ეღვრება და
    ფიქრებში დაეძებს დაკარგულ სითბოს,
    კეთილი მოხუცი, ბავშვური თვალებით
    წარსულის ფიქრებთან დარჩენას ითხოვს...

    /ქეთი ალასანია/

    06.08.12.

     


    • 0

    #8
    Tirifoneli

    Tirifoneli

      პრეფექტი

    • ლეგიონერი
    • PipPipPipPipPipPipPipPip
    • 1508 პოსტი
    • 2 მადლობა
  • ასაკი:27
    • მისამართი:გორი-თბილისი
    • წარმოშობა:ქართლი, ტირიფონის ველი.
    გულში ჩამწვდომია ნამდვილად,, ყოჩაღ ქეთი :bravo:

    • 0

    #9
    babu

    babu

      უხუცესი ლეგიონერი

    • გამგეობის წევრი
    • 29072 პოსტი
    • 81 მადლობა
  • ასაკი:52
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:guria

    11990536_1491891977789030_31384615042056


    • 0

    #10
    კაუ

    კაუ

      ტრიბუნი

    • ლეგიონერი
    • PipPipPipPipPipPip
    • 414 პოსტი
    • 0 მადლობა
  • ასაკი:32
    • მისამართი:თბილისი, თემქის დასახლება :)
    • წარმოშობა:"შორაპანსკი"

    "დედაშენი არის ღმერთი. შენ რომ ზიხარ და უყურებ. ისიც რომ გიყურებს. შენ რომ დედას ეძახი და ის შვილს გეძახის, ამიტომ შენ გგონია ღმერთი არ არის? შენ ღმერთი ვინ გგონია? წვერებიანი ბაბუა? ღრუბლებზე ზის და პირს რომ იბანს, წვიმა მოდის? ღმერთი ისე ნათელია, ისე ახლობელი, ისე ახლო და ისე უბრალო, რომ როდესაც ხედავ, არ იცი რომ ღმერთია, ამაშია ღმერთის უბედურება, ამიტომ არ წამთ ღმერთი. ღმერთი რომ სხვაგან იყოს, შორს ჩვენგან, ცალკე და მაღლა, ღმერთი რომ ჩვენში არ იყოს, მაშინ ყველა იწამებდა. ამაშია საქმე! ღმერთი მაშინ უნდა იწამო, ღმერთის სახე რომ არ აქვს, რომ არ გავს ღმერთს, რომ არ გეუბნება, ღმერთი ვარო, პურს რომ გიყოფს, სადილს რომ გიკეთებს, ტანზე რომ გაცმევს, თავზე რომ გახურავს, გიღიმის და გეფერება, გკოცნის და ტირის შენი გულისთვის, კვდება შენი გულისთვის, ცივა, წყურია, შია შენთან ერთად, სულს აძლევს ეშმაკს შენი გულისთვის, მაშინ უნდა იწამო აბა, ღმერთმა თუ თავისი სახე გაჩვენა, კედელთან მიგაყენა, ყური აგიწია და თვითონ თუ გითხრა ღმერთი ვარ და მიწამეო, მაშინ რაღად უნდა ღმერთს შენი რწმენა? ასეთ ღმერთს შენ კი არა, ყველა იწამებს. ღმერთი მაშინ უნდა იწამო, შენ რომ გგავს, მე რომ მგავს, დედაშენს რომ ჰგავს, გასაგებია?"

    მზიანი ღამე

     


    • 0
    Non nobis, non nobis, Domine
    Sed nomini tuo da gloriam.
    ________________________

    ჩემი ძმა არყოფილი ვითარ მიყვარდის უმეტეს მზისა და უმეტეს ხმალისა რამეთუ იყო იგი სხვა ჩემი...... 

    #11
    babu

    babu

      უხუცესი ლეგიონერი

    • გამგეობის წევრი
    • 29072 პოსტი
    • 81 მადლობა
  • ასაკი:52
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:guria

    :0025: :0025: :0025:


    • 0

    #12
    babu

    babu

      უხუცესი ლეგიონერი

    • გამგეობის წევრი
    • 29072 პოსტი
    • 81 მადლობა
  • ასაკი:52
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:guria

    • 0

    #13
    Tirifoneli

    Tirifoneli

      პრეფექტი

    • ლეგიონერი
    • PipPipPipPipPipPipPipPip
    • 1508 პოსტი
    • 2 მადლობა
  • ასაკი:27
    • მისამართი:გორი-თბილისი
    • წარმოშობა:ქართლი, ტირიფონის ველი.

         დღეს  3 მარტია მეგობრებო ყველაზე ლამაზი, გულწრფელი და გასხივოსნებული დღე . . .

     

    სანამ დედა ცოცხალია, მანამდე გულადად ხარ, სიკვდილისა არ გეშინია, სიცოცხლით ლაღობ, ვერა გრძნობ სიკვდილის მზერას, რადგან დედაა ჩამდგარი შენსა და სიკვდილს შორის, თავისი სუსტი ბეჭებით სიკვდილს წინ ეღობება და მისი მწველი მზერისაგან გიფარავს, თვითონ იწვის სიკვდილის ალმოდებულ მზერაში. წავა დედა და ჩამოიხსნება ფარდა შენსა და სიკვდილს შორის, რომელიც მგელივით წამოგვარდება, მოსვენებას დაგიკარგავს, სილაღეს ჩაგიკლავს და თან გეშინია, თან იმას ცდილობ, ახლა შენ აეფარო ბეჭებით შენს შვილებს, რომ დაიფარო ამ ამაზრზენი მზერისაგან. რაც ხანი მიდის, ძალღონეს გაცლის ეს დამთრგუნველი მზერა და ერთი წამითაც არა გცილდება, სულ თან დაგდევს და გულ-ღვიძლს გიწვავს ქვეშეცნეულად. შენ კი მაგრობ, მაგრამ თავისი მიაქვთ გარდასულ დღეებს, თანდათან მუხლებში ძალა გელევა, ახალგაზრდობის ოცნებები უფერულდება და გრძნობ, როგორ თანდათან იზრდება შენს არსებაში შიში, სიკვდილის მზერით თუ რაღაც გარდაუვალობის შეგრძნებით გაჯერებული შიში, რომელსაც არავის არ უმხელ და ვერც გაუმხელ, რადგან ერთადერთი ადამიანი, დედა, რომელსაც შეიძლება რომ გაუმხილო ეს შიში, წასულია ამ ქვეყნიდან, შენ კი მარტო ხარ და ხან დედისაგან გაკეთებულ საჭმელს ნატრულობ, როცა გშია, ხან დედისაგან მოქსოვილ ხელთათმანებს, ან წინდებს, როცა გცივა და შენ თავსაც კი არ უმხელ, ისე იძინებ იმ სურვილით, რომ იქნებ სიზმარში ნახო დედა, იქნებ სიზმარში მაინც განმეორდეს ის საოცარი იმედიანი მოფერება, ადამიანის სულიდან სიმარტოვესაც რომ აფრთხობს და არარაობის განცდასაც, სამაგიეროდ კი ხალისითა და იმედით გავსებს.

    გოდერძი ჩოხელი

     

    მიმაგრებული ფაილები

    • მიმაგრებული ფაილები  images.jpg   7.23კილობაიტი   0 გადმოწერები

    • 0

    #14
    babu

    babu

      უხუცესი ლეგიონერი

    • გამგეობის წევრი
    • 29072 პოსტი
    • 81 მადლობა
  • ასაკი:52
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:guria

    დედის დღეს გილოცავთ მეგობრებო!


    • 0

    #15
    Oto

    Oto

      კანდიდატუსი

    • ლეგიონერი
    • PipPipPipPipPipPipPip
    • 936 პოსტი
    • 0 მადლობა
  • ასაკი:34
    • მისამართი:თბილისი
    • წარმოშობა:ქუთაისი
    მეგობრებო, უფალმა არ მოგიშალოთ დედის სითბო და ალერსი !!!
    • 0

    #16
    გიორგი ლომთაძე (რაჭველა)

    გიორგი ლომთაძე (რაჭველა)

      დიდი მაგისტრი

    • კლუბის წევრი
    • 3046 პოსტი
    • 11 მადლობა
  • ასაკი:25
    • მისამართი:თბილისი, ტ.ტაბიძის 39
    • წარმოშობა:რაჭველი

    დაგვიანებით გილოცავთ!


    • 0

    #17
    babu

    babu

      უხუცესი ლეგიონერი

    • გამგეობის წევრი
    • 29072 პოსტი
    • 81 მადლობა
  • ასაკი:52
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:guria
    შეგინებული დედები

    სიტყვები ზედმეტია !!! უბრალოდ ენა ჩამივარდა, როდესაც მოვუსმინე... თხოვნაა გააზიაროთ და გაავრცელოთ ეს ვიდეო <3

    Posted by My Pagee on 2016 წლის 22 თებერვალი, ორშაბათი

    • 0

    #18
    babu

    babu

      უხუცესი ლეგიონერი

    • გამგეობის წევრი
    • 29072 პოსტი
    • 81 მადლობა
  • ასაკი:52
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:guria

    .

    .

    .

    ყველა დედას <3 გააზიარეთ ვიდეო ვისაც გიყვართ საკუთარი დედიკოები <3 <3

    Posted by სრულიად საქართველო on 2016 წლის 30 მარტი, ოთხშაბათი
    uuh
    • 0

    #19
    ღვინკა

    ღვინკა

      კანდიდატუსი

    • გამგეობის წევრი
    • 1175 პოსტი
    • 1 მადლობა
  • ასაკი:25
    • მისამართი:დიდი დიღომი
    • წარმოშობა:კახელი
    https://m.youtube.co...h?v=NxPlrP9lN8M
    • 0

    #20
    ღვინკა

    ღვინკა

      კანდიდატუსი

    • გამგეობის წევრი
    • 1175 პოსტი
    • 1 მადლობა
  • ასაკი:25
    • მისამართი:დიდი დიღომი
    • წარმოშობა:კახელი
    დედაჩემის სიმღერა. ფაშა და დედაჩემი სოლისტები
    • 0

    #21
    ღვინკა

    ღვინკა

      კანდიდატუსი

    • გამგეობის წევრი
    • 1175 პოსტი
    • 1 მადლობა
  • ასაკი:25
    • მისამართი:დიდი დიღომი
    • წარმოშობა:კახელი
    დედის ლოცვა გფვარავდეს ყოველთვის ძმებო
    • 0

    #22
    babu

    babu

      უხუცესი ლეგიონერი

    • გამგეობის წევრი
    • 29072 პოსტი
    • 81 მადლობა
  • ასაკი:52
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:guria

    ამინ ძმაო , ამინ. დედის ლოცვა ყოველთვის დაგიფარავთ. მოესიყვარულეთ და მოეფერეთ, ეს ხომ სულ მცირედია , რაც მათთვის შეგვიძლია რომ გავაკეთოთ. მათ ეს ძალიან სჭირდებათ. ჩვენ კიდევ უფრო.


    • 1

    #23
    givi77

    givi77

      სიგნიფერი

    • კლუბის წევრი
    • 163 პოსტი
    • 2 მადლობა
  • ასაკი:40
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:racha


    დედა


    დედაზე მე ისეთი რა უნდა ვთქვა, მაგრამ ჩემი მოსაყოლი მაინც უნდა მოვყვე.
    შარშან, გვიან შემოდგომაზე, ნოემბერში, ჩემს სოფელში ჩავედი. დამხვდა საცოდავი დედაჩემი _ თითებდამჭკნარი, მაჯებდაწვრილებული. მაინც მიღიმოდა და ისე მეუბნებოდა,_ ხან ვწევარ, შვილო, ხან აი, ასე დავრაცრაცებო.
    ვიყავი ერთ ღამეს და ერთ დღეს _ თითქოს ეზო-ყორის მოწესრიგებით გართული, სინამდვილეში რაღაც ცოდვით შეწუხებული. მეორე საღამოს, უკვე შებინდებულზე, წამოვედი.
    ჩვენი რკინიგზის სადგურამდე ოთხ კილომეტრამდე გზა არის, სულ თავქვე-თავქვე, აქედან კიდევ აღმართი. გამიმართა დედაჩემმა ძველებური ფარანი, ამინთო,_ სადგურში რომ ჩახვალ, მორიგესთან დატოვე და ვინმეს ამოვატანინებ მერეო. დავიწყე მე სიცილი,_ რა ფარანი მინდა, დედა, ორმოცი წელიწადია, ამ გზაზე დავდივარ, სულ ქვა-ქვა ვიცი-მეთქი ყველაფერი. _არაო, შვილოო, ახლა სულ შეცვლილია, სად რას აკეთებენ, სად რასო, თან მოლინჭყულია, ფეხი ცურავსო. ბევრი მეხვეწა, მაგრამ არ წამოვიღე ის ფარანი. გამომაცილა კი კარგა მანძილზე, სანამ დიდი დაღმართი არ დაიწყებოდა. მომყვებოდა იმ წკვარამში, მინათებდა გზას და თან სულ მარიგებდა დედურად. დიდ დაღმართთან თვითონვე შეჩერდა, ასწია ფარანი ცოტაზე,_ წაიღე, შვილოო,_ შემეხვეწა ერთხელაც. მე გადავკოცნე ღიმილით _ წადი-მეთქი ახლა! _ მივაბრუნე, თითქოს გაბრუნდა, წავიდა კიდეც, მივიხედე და დგას ისევ, მაღლა უჭირავს ფარანი, მეორე ხელიც შეუშველებია. _წადი-მეთქი, წადი! გაბრუნდა, წავიდა. მე თავქვე დავეშვი. ზურგჩანთა მკიდია, თითქმის მივრბივარ, მივიხედავ უკან და რამდენსაც მივიხედავ, იმ წკვარამში ის ფარნის შუქი ისევ ერთ ადგილას დგას, ალბათ, მეჩვენება-მეთქი, გავჩერდები, ვაკვირდები, შუქი მაინც არ იძვრის.
    _ დე-დაა! დე-დაა!
    არავითარი ჩქამი! ნიავი სახეში მცემს, ჩემი ხმა იქამდე ვერ აღწევს.
    ისე ჩავედი სადგურში, ისე ავედი მატარებელში, ის შუქი მხოლოდ პატარავდებოდა და არ იძვროდა. ვუყურებდი ვაგონის ფანჯრიდანაც და ვწყრებოდი დედების სიჯიუტეზე.
    ის კი იყო და ის _ ცოცხალი აღარ მინახავს დედაჩემი. დეკემბრის თექვსმეტში, ღამით, თერთმეტ საათზე, უწვალებლივ დაელია სული და დამრჩა ამ ფარნის შუქი სამუდამო დარდად.
    რატომ იდგა იქ, იმ აღმართის თავზე, სიბნელეში და სიცივეში იმდენ ხანს? ნუთუ მართლა იმას ფიქრობდა, რომ ცოტათი მაინც მინათებდა ფარნით გზას?! ნუთუ ეგონა, ცუდი რომ რამე მომწეოდა, უთუოდ მისწვდებოდა ქვემოდან ხმა?! თუ სულაც ცუდად გახდა, ჩაჯდა, ვეღარ წამოდგა და იყო ასე, _ ფარანზე დაყრდნობილი?! კიდევ უარესი _ სამუდამოდ ხომ არ მეთხოვებოდა იმ ფარნით?!
    დავუნთებ ხოლმე სანთელს, დავიჩოქებ, მაგრამ ვერაფერს ვშველი ჩემს დარდს...
    10530670_1531112910501388_30723926301730
    რეზო ინანიშვილი შვილიშვილებთან ერთად

    :(
    • 0

    #24
    babu

    babu

      უხუცესი ლეგიონერი

    • გამგეობის წევრი
    • 29072 პოსტი
    • 81 მადლობა
  • ასაკი:52
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:guria

          ძალიან დიდი სევდით და მონატრებით გაჯერებული მოთხრობაა. დედაჩემი დამიდგა თვალწინ. ყოველთვის მელოდა. სულ მეზობელთან რომ გადავსულიყავი , მაინც მელოდა. ერთი კადრი მიდგას თვალწინ, ვერ ამომდის მეხსიერებიდან. აი ძალიან ცუდი დრო რომ იყო. არა გაზი, არა, ბენზინი, არა შუქი, სამოქალაქო ომი და უბედურება. სახლში დილის 5 სთზე რომ დავბრუნებულიყავი, საცოდავი დედაჩემი სანთელს დაანთებდა , და ასე სანთლით ხელში, ამ სიბნელეში(ოჯახის სხვა წევრები რომ არ შეეწუხებინა )ფანჯარაში მომზირალი მელოდა.  ეხლა რომ მახსენდება და თითქოს თვალწინ მიდგას მისი სახე ფანჯარაში, მკრთალი სანთლის შუქით გასხივოსნებული. ...

     

    მაპატიეთ ემოციებისთვის, უუხ, თითქოს ბურთი ყელში მეჩხირება .....


    • 0

    #25
    babu

    babu

      უხუცესი ლეგიონერი

    • გამგეობის წევრი
    • 29072 პოსტი
    • 81 მადლობა
  • ასაკი:52
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:guria

    • 0

    #26
    Tirifoneli

    Tirifoneli

      პრეფექტი

    • ლეგიონერი
    • PipPipPipPipPipPipPipPip
    • 1508 პოსტი
    • 2 მადლობა
  • ასაკი:27
    • მისამართი:გორი-თბილისი
    • წარმოშობა:ქართლი, ტირიფონის ველი.

    დედის ლოცვა გფვარავდეს ყოველთვის ძმებო

    გაიხარე გუგაჯან.  .  .     ((ძალიან დიდი ძალააა ... 

     რამდენიმე წელია დედაჩემი (https://www.facebook...5387127&fref=ts) დედის ლოცვებს კითხულობს ყოველ დღე,  რამდენადაც ვიცი  ერთი დღე არ ჩაუგდია ...  


    • 0

    #27
    babu

    babu

      უხუცესი ლეგიონერი

    • გამგეობის წევრი
    • 29072 პოსტი
    • 81 მადლობა
  • ასაკი:52
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:guria
    13325647_1021039517932538_69435854923550
    Mcvane.Ge

    შვილო! დადგება დღე, როცა მე დავბერდები და მაშინ, გამოიჩინე მოთმინება რომ გამიგო.

    თუ ჭამისას დავისვარე, თუ ვერ მოვახერხე ჩაცმა შენი დახმარების გარეშე, იყავი მომთმენი, გაიხსენე, რამდენი ხანი დამჭირდა, რომ შენთვის მესწავლებინა იგივე.

    თუ ლაპარაკისას ათასჯერ გავიმეორებ ერთი და იგივეს, ნუ შემაწყვეტინებ, მომისმინე ბოლომდე, როდესაც პატარა იყავი ათასჯერ მიწევდა შენთვის წამეკითხა ერთი და იგივე ზღაპარი, რომ უზრუნველად ჩაგძინებოდა.

    როცა ნახავ, რომ ვერ ვერკვევი ახალ ტექნოლოგიებში, ცოტა მადროვე და ნუ მიყურებ დამცინავად, მე იმდენი რამ გასწავლე, როგორ გეჭამა სწორად, როგორ ჩაგეცვა ლამაზად, როგორ გებრძოლა ცხოვრებისეულ სირთულეებთან.

    თუ როდესმე დამავიწყდება რამე და ჩვენს საუბარს უაზროს გავხდი, დამაცადე რამოდენიმე წუთი, გავიხსენებ და თუ არ გამახსენდა, ნუ იდარდებ, მთავარი არაა რას გელაპარაკები, მთავარი ის არის, რომ შენთან ვარ და შემიძლია გელაპარაკო.

    თუ მადა გამიქრება, ნუ დამაძალებ ჭამას, მე თვითონაც ვიცი, როდის მაქვს მადა და როდის უნდა ვჭამო. თუ ფეხები გამიჩერდება და ჩემი კიდურები არ დამემორჩილებიან, გამომიწოდე, მომაშველე ხელი, ისევე, როგორც მე გაშველებდი ხელს, როდესაც შენ პირველ ნაბიჯებს დგამდი.

    თუ ერთხელაც გეტყვი, რომ არ მინდა ცხოვრება და სიკვდილს ვინატრებ, ნუ გაბრაზდები, ოდესმე გამიგებ ამას.

    ჩემი სიბერის შემყურე ნუ დაიდარდებ, ნუ გაბრაზდები, ნუ იგრძნობ თავს უძლურად. იყავი ჩემს გვერდით, შეეცადე გამიგო და დამეხმარო, როგორც მე გეხმარებოდი, როცა იწყებდი ცხოვრებას. დამეხმარე, რომ გავაგრძელო გზა...

    დამეხმარე, რომ წავიდე სიყვარულით და მოთმინებით. ამისათვის, მე მოგიძღვნი ღიმილს და უსაზღვრო სიყვარულს, რომელიც არასდროს ჩამქრალა.

     


    • 0

    #28
    გიორგი ლომთაძე (რაჭველა)

    გიორგი ლომთაძე (რაჭველა)

      დიდი მაგისტრი

    • კლუბის წევრი
    • 3046 პოსტი
    • 11 მადლობა
  • ასაკი:25
    • მისამართი:თბილისი, ტ.ტაბიძის 39
    • წარმოშობა:რაჭველი

    :)


    • 0

    #29
    babu

    babu

      უხუცესი ლეგიონერი

    • გამგეობის წევრი
    • 29072 პოსტი
    • 81 მადლობა
  • ასაკი:52
    • მისამართი:tbilisi
    • წარმოშობა:guria

    13700088_1739478879643791_38875984024775


    • 0

    #30
    gelanika

    gelanika

      ცენტურიონი

    • ლეგიონერი
    • PipPipPipPipPip
    • 324 პოსტი
    • 0 მადლობა
  • ასაკი:45
    • მისამართი:თბილისი.
    • წარმოშობა:იმერეთი

     

    დედა

     

    დედაზე მე ისეთი რა უნდა ვთქვა, მაგრამ ჩემი მოსაყოლი მაინც უნდა მოვყვე.
    შარშან, გვიან შემოდგომაზე, ნოემბერში, ჩემს სოფელში ჩავედი. დამხვდა საცოდავი დედაჩემი _ თითებდამჭკნარი, მაჯებდაწვრილებული. მაინც მიღიმოდა და ისე მეუბნებოდა,_ ხან ვწევარ, შვილო, ხან აი, ასე დავრაცრაცებო.
    ვიყავი ერთ ღამეს და ერთ დღეს _ თითქოს ეზო-ყორის მოწესრიგებით გართული, სინამდვილეში რაღაც ცოდვით შეწუხებული. მეორე საღამოს, უკვე შებინდებულზე, წამოვედი.
    ჩვენი რკინიგზის სადგურამდე ოთხ კილომეტრამდე გზა არის, სულ თავქვე-თავქვე, აქედან კიდევ აღმართი. გამიმართა დედაჩემმა ძველებური ფარანი, ამინთო,_ სადგურში რომ ჩახვალ, მორიგესთან დატოვე და ვინმეს ამოვატანინებ მერეო. დავიწყე მე სიცილი,_ რა ფარანი მინდა, დედა, ორმოცი წელიწადია, ამ გზაზე დავდივარ, სულ ქვა-ქვა ვიცი-მეთქი ყველაფერი. _არაო, შვილოო, ახლა სულ შეცვლილია, სად რას აკეთებენ, სად რასო, თან მოლინჭყულია, ფეხი ცურავსო. ბევრი მეხვეწა, მაგრამ არ წამოვიღე ის ფარანი. გამომაცილა კი კარგა მანძილზე, სანამ დიდი დაღმართი არ დაიწყებოდა. მომყვებოდა იმ წკვარამში, მინათებდა გზას და თან სულ მარიგებდა დედურად. დიდ დაღმართთან თვითონვე შეჩერდა, ასწია ფარანი ცოტაზე,_ წაიღე, შვილოო,_ შემეხვეწა ერთხელაც. მე გადავკოცნე ღიმილით _ წადი-მეთქი ახლა! _ მივაბრუნე, თითქოს გაბრუნდა, წავიდა კიდეც, მივიხედე და დგას ისევ, მაღლა უჭირავს ფარანი, მეორე ხელიც შეუშველებია. _წადი-მეთქი, წადი! გაბრუნდა, წავიდა. მე თავქვე დავეშვი. ზურგჩანთა მკიდია, თითქმის მივრბივარ, მივიხედავ უკან და რამდენსაც მივიხედავ, იმ წკვარამში ის ფარნის შუქი ისევ ერთ ადგილას დგას, ალბათ, მეჩვენება-მეთქი, გავჩერდები, ვაკვირდები, შუქი მაინც არ იძვრის.
    _ დე-დაა! დე-დაა!
    არავითარი ჩქამი! ნიავი სახეში მცემს, ჩემი ხმა იქამდე ვერ აღწევს.
    ისე ჩავედი სადგურში, ისე ავედი მატარებელში, ის შუქი მხოლოდ პატარავდებოდა და არ იძვროდა. ვუყურებდი ვაგონის ფანჯრიდანაც და ვწყრებოდი დედების სიჯიუტეზე.
    ის კი იყო და ის _ ცოცხალი აღარ მინახავს დედაჩემი. დეკემბრის თექვსმეტში, ღამით, თერთმეტ საათზე, უწვალებლივ დაელია სული და დამრჩა ამ ფარნის შუქი სამუდამო დარდად.
    რატომ იდგა იქ, იმ აღმართის თავზე, სიბნელეში და სიცივეში იმდენ ხანს? ნუთუ მართლა იმას ფიქრობდა, რომ ცოტათი მაინც მინათებდა ფარნით გზას?! ნუთუ ეგონა, ცუდი რომ რამე მომწეოდა, უთუოდ მისწვდებოდა ქვემოდან ხმა?! თუ სულაც ცუდად გახდა, ჩაჯდა, ვეღარ წამოდგა და იყო ასე, _ ფარანზე დაყრდნობილი?! კიდევ უარესი _ სამუდამოდ ხომ არ მეთხოვებოდა იმ ფარნით?!
    დავუნთებ ხოლმე სანთელს, დავიჩოქებ, მაგრამ ვერაფერს ვშველი ჩემს დარდს...
    10530670_1531112910501388_30723926301730
    რეზო ინანიშვილი შვილიშვილებთან ერთა

     

     

    დედა

     

    დედაზე მე ისეთი რა უნდა ვთქვა, მაგრამ ჩემი მოსაყოლი მაინც უნდა მოვყვე.
    შარშან, გვიან შემოდგომაზე, ნოემბერში, ჩემს სოფელში ჩავედი. დამხვდა საცოდავი დედაჩემი _ თითებდამჭკნარი, მაჯებდაწვრილებული. მაინც მიღიმოდა და ისე მეუბნებოდა,_ ხან ვწევარ, შვილო, ხან აი, ასე დავრაცრაცებო.
    ვიყავი ერთ ღამეს და ერთ დღეს _ თითქოს ეზო-ყორის მოწესრიგებით გართული, სინამდვილეში რაღაც ცოდვით შეწუხებული. მეორე საღამოს, უკვე შებინდებულზე, წამოვედი.
    ჩვენი რკინიგზის სადგურამდე ოთხ კილომეტრამდე გზა არის, სულ თავქვე-თავქვე, აქედან კიდევ აღმართი. გამიმართა დედაჩემმა ძველებური ფარანი, ამინთო,_ სადგურში რომ ჩახვალ, მორიგესთან დატოვე და ვინმეს ამოვატანინებ მერეო. დავიწყე მე სიცილი,_ რა ფარანი მინდა, დედა, ორმოცი წელიწადია, ამ გზაზე დავდივარ, სულ ქვა-ქვა ვიცი-მეთქი ყველაფერი. _არაო, შვილოო, ახლა სულ შეცვლილია, სად რას აკეთებენ, სად რასო, თან მოლინჭყულია, ფეხი ცურავსო. ბევრი მეხვეწა, მაგრამ არ წამოვიღე ის ფარანი. გამომაცილა კი კარგა მანძილზე, სანამ დიდი დაღმართი არ დაიწყებოდა. მომყვებოდა იმ წკვარამში, მინათებდა გზას და თან სულ მარიგებდა დედურად. დიდ დაღმართთან თვითონვე შეჩერდა, ასწია ფარანი ცოტაზე,_ წაიღე, შვილოო,_ შემეხვეწა ერთხელაც. მე გადავკოცნე ღიმილით _ წადი-მეთქი ახლა! _ მივაბრუნე, თითქოს გაბრუნდა, წავიდა კიდეც, მივიხედე და დგას ისევ, მაღლა უჭირავს ფარანი, მეორე ხელიც შეუშველებია. _წადი-მეთქი, წადი! გაბრუნდა, წავიდა. მე თავქვე დავეშვი. ზურგჩანთა მკიდია, თითქმის მივრბივარ, მივიხედავ უკან და რამდენსაც მივიხედავ, იმ წკვარამში ის ფარნის შუქი ისევ ერთ ადგილას დგას, ალბათ, მეჩვენება-მეთქი, გავჩერდები, ვაკვირდები, შუქი მაინც არ იძვრის.
    _ დე-დაა! დე-დაა!
    არავითარი ჩქამი! ნიავი სახეში მცემს, ჩემი ხმა იქამდე ვერ აღწევს.
    ისე ჩავედი სადგურში, ისე ავედი მატარებელში, ის შუქი მხოლოდ პატარავდებოდა და არ იძვროდა. ვუყურებდი ვაგონის ფანჯრიდანაც და ვწყრებოდი დედების სიჯიუტეზე.
    ის კი იყო და ის _ ცოცხალი აღარ მინახავს დედაჩემი. დეკემბრის თექვსმეტში, ღამით, თერთმეტ საათზე, უწვალებლივ დაელია სული და დამრჩა ამ ფარნის შუქი სამუდამო დარდად.
    რატომ იდგა იქ, იმ აღმართის თავზე, სიბნელეში და სიცივეში იმდენ ხანს? ნუთუ მართლა იმას ფიქრობდა, რომ ცოტათი მაინც მინათებდა ფარნით გზას?! ნუთუ ეგონა, ცუდი რომ რამე მომწეოდა, უთუოდ მისწვდებოდა ქვემოდან ხმა?! თუ სულაც ცუდად გახდა, ჩაჯდა, ვეღარ წამოდგა და იყო ასე, _ ფარანზე დაყრდნობილი?! კიდევ უარესი _ სამუდამოდ ხომ არ მეთხოვებოდა იმ ფარნით?!
    დავუნთებ ხოლმე სანთელს, დავიჩოქებ, მაგრამ ვერაფერს ვშველი ჩემს დარდს...
    10530670_1531112910501388_30723926301730
    რეზო ინანიშვილი შვილიშვილებთან ერთად

     

    :( ცრემლები მომადგა თვალზე......


    • 0





    საკვანძო სიტყვები: საქართველო, ერთგულებნა, ლეგიონი, ერთგულება, ოჯახი, ტრადიციები, ისტორია, კულტურა, ხელოვნება, საზოგადოება

    0 წევრი ათვალიერებს ამ თემას

    0 წევრი, 0 stumari,


    ეს თემა ნანახი აქვს ფორუმის 4 წევრს:


      babu, Maxo13maxo, ლაშა, gelanika
    IPB skins by Skinbox